Wodka en corrupte agenten

Saaie weg Rusland Allereerst, een teleurstelling: helaas zit er dit keer bij het bericht geen video, aangezien de omgeving de afgelopen weken niet erg spectaculair was en er dus weinig filmmateriaal is. Bij thuiskomst zal ik nog een filmpje samenstellen van de laatste maand.

Na het plaatsen van het vorige bericht zijn we nog een dag in Tbilisi gebleven. Tbilisi was absoluut de moeite waard, veel leuke restaurantjes en cafés, sommige met live muziek. Wel was het erg toeristisch, overal zagen we mensen met backpack en we hebben genoeg Nederlands om ons heen gehoord.

Vanuit Tbilisi loopt er een weg dwars door de “Great Caucasus” naar Vladikavkaz in Rusland, deze weg heet de Military Highway en is door het Russische leger aangelegd om hun troepen beter te kunnen verplaatsen, in de tijd dat ze Georgië bezet hadden. Deze weg loopt ook door de toeristische plaats Kazbegi, populair onder bergwandelaars. Kazbek Helaas was het zodanig bewolkt dat we de top van Mount Kazbek (ruim 5km hoog) niet echt konden zien. We verbleven in een homestay dat werd gerund door een heel vriendelijke familie. Er werd tevens voor diner gezorgd en dat was, zoals vaak het geval bij homestays, erg lekker. Je krijgt dan meestal lokale gerechten die je vaak niet bij restaurants kan krijgen (hoe vaak kun je in Nederland hutspot krijgen in een restaurant…).

We wilden graag paragliden in deze mooie omgeving, maar we kregen te horen dat er teveel wind stond. Gelukkig was het de volgende ochtend beter weer, waardoor we om 10uur alsnog konden paragliden! Het bedrijfje dat het paragliden organiseert wordt gerund door een Oekraïner en twee Russen, die ons in een oude afgeragde 4×4 in zo’n 10 minuten een berg/heuvel op reden. Vanuit daar stegen we op en na een paar minuten waren we aardig hoog gestegen. We betaalden voor 15 minuten vliegen, maar ik geloof dat we wel een half uur in de lucht zaten. Lekker door de lucht zweven met uitzicht op de omliggende bergen, top!

Na het paragliden stapten we weer op de motor om de Military Highway te vervolgen naar Rusland. We begonnen met slecht weer, maar toen we in Rusland eenmaal het Kaukasus gebergte uit reden werd het direct zo’n 25 graden en zonnig, eindelijk! We stopten voor lunch in de stad Vladikavkaz, die was boven verwachting modern (wederom gratis WiFi op straat), maar zag er gezellig uit. De rest van de dag werden we 4 keer aangehouden bij militaire check-points, waarbij de eerste het langst duurde omdat we daarbij Noord-Ossetië verlieten. Al vrij snel werd ons door de militairen wodka aangeboden. Welkom in Rusland! Toen we dit afsloegen kregen we alsnog een fles water, erg vriendelijk. Bij het volgende checkpoint probeerden ze geld van ons te krijgen. Nadat we zo’n 10 keer njet hadden gezegd begrepen ze het geloof ik wel en konden we weer door. Bij de volgende checkpoints waren ze gewoon geïnteresseerd, maar het werd al laat en we hadden geen zin om elke 10km een half uur te moeten wachten, dus we leerden dat de snelste methode is: vriendelijk handen schudden, zeggen waar je heen gaat en dan vrij snel weer de helm opzetten en de motor starten. Overigens was dit de enige dag dat we militaire stops hadden, de daaropvolgende dagen zijn we geen enkele keer meer aangehouden.

De volgende dag wilden we richting Volgograd rijden, maar aangezien dit 700km was hadden we niet gepland om dit in één dag te doen. De wegen waren echter boven verwachting goed, er was weinig verkeer en we konden aardig doorrijden. Tussen onze verblijfplaats en Volgograd bleek er echt NIETS te zijn. Eettentje in Rusland We reden door een soort steppe omgeving, redelijk plat landschap en vrij saai. Gelukkig vonden we nog een leuk Russisch eettentje voor de lunch, waar we besloten dat we de resterende 300km naar Volgograd ook nog wel konden doen. Die avond vonden we met hulp van een heel vriendelijk jong stel een hostel, verstopt in een flatgebouw waar we moesten aanbellen bij nummer 25, zonder bordjes voor een Hostel. Zonder het behulpzame stel zouden we het nooit hebben gevonden. We hadden erg geluk met het hostel, waar we de enthousiaste medewerkster Nastya ontmoetten. Ze vond het leuk om samen met ons de volgende dag wat sightseeing in de stad te doen en omdat ze zelf vrijwel geen Engels sprak bracht ze een vriend mee, Andrew, die goed Engels kon.

De naam Volgograd zei ons in eerste instantie niet zoveel, maar toen we er achter kwamen dat dit vroeger Stalingrad heette werd het een stuk interessanter. Tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft Stalin zijn leger keihard laten vechten (gedurende 200 dagen) om Volgograd te verdedigen. Uiteindelijk hebben ze hier het Duitse leger weten te verslaan, maar deze slag heeft enorm veel doden tot gevolg gehad. De stad staat dan ook vol met monumenten die hieraan herinneren en we hebben het belangrijkste monument bezocht op een heuvel in de stad, met het indrukwekkend grote standbeeld “Mother Russia”. Naast wat sightseeing activiteiten hebben we in verschillende barretjes wat gedronken, de typisch Russische soep Borsch gegeten, en belandden we in een leuke kleine bar die we zonder Nastya en Andrew nooit gevonden zouden hebben. De volgende dag hebben we samen met Nastya ge-relaxed op het strand aan de rivier de Volga, met uitzicht op de skyline van Volgograd.

Vanuit Volgograd reden we naar de grote stad Rostov-na-Donu. Het was wederom een lange rit van bijna 500km door een enigszins saai landschap. Rostov was een aardig leuke stad, met weinig bezienswaardigheden maar leuk genoeg om een dagje door rond te slenteren.

We besloten dat we nog niet weg wilden uit Rusland en we reden naar de kustplaats Gelendzhik. Ook in Rusland is het vakantieseizoen en deze zeer toeristische plaats (weliswaar Russische toeristen) zat vol met barretjes, restaurants, live muziek en cafés met slechte karaoke. Door het toerisme is het er ook niet echt goedkoop, dus we besloten om de volgende dag de grens over te steken naar Oekraïne.

Om Oekraïne via De Krim binnen te rijden moesten we een klein stukje met een boot. Nadat we de grensformaliteiten van Rusland waren gepasseerd moesten we even wachten op de boot en na ongeveer 20 minuten kwamen we al aan in Oekraïne, waar de grensformaliteiten gek genoeg erg lang moesten duren (we zijn nu toch juist weer in Europa?). We zijn nu niet echt een bezienswaardigheid meer voor de lokalen, er rijden hier genoeg grote motoren rond en we spraken nog wat motorrijders uit Rusland, Tsjechië en Slowakije. We vonden een camping aan het strand in een minder toeristische plaats, waar we besloten een dag extra te blijven om te relaxen en ons te verdiepen in Oekraïne en een planning te maken. Alles was hier weer mooi goedkoop, een halve liter bier kost 1 euro, eten kost rond de 3 a 4 euro en de camping 2.5 euro per persoon. Het sanitair bestaat dan wel uit een gat in de grond in een onwijs smerig hok en er is geen douche (wel een zee…), maar voor 2 nachten vonden we dat prima.

Na zo’n anderhalve dag aan het strand vonden we het tijd om weer door te gaan en reden we naar de plaats Bakhchysarai. Vanuit daar hebben we een dagtrip gemaakt naar wat bezienswaardigheden aan de kust. Oekraïne is vrijwel hetzelfde als Rusland, althans het gedeelte dat wij hebben gezien. Alles is wat moderner dan verwacht, de wegen zijn beter dan verwacht, iedereen spreekt Russisch en maar weinig spreken er Engels. De menukaarten zijn onbegrijpelijk dus soms kiezen we maar een willekeurig gerecht dat later een magere salade blijkt te zijn…

De Krim is een leuke bestemming in Oekraïne, al merkten we wel dat we in de topdrukte van het hoogseizoen zaten. Er waren niet zozeer veel Europese toeristen, maar wel veel Russen. Buiten de Krim heeft Oekraïne niet bijzonder veel te bieden, afgezien van een klein gebergte in het Zuidwesten en een paar leuke steden. De leukste (en bekendste) stad is Kiev, volgens velen het thuisland van ’s werelds mooiste vrouwen. Daar wilden we dus heen!

We deden er twee dagen over om naar Kiev te rijden. Tijdens de lunchpauze op de eerste dag begonnen er een paar “Oekraïnse Hells Angels” met ons praten, in het Russisch uiteraard. Motorvrienden Ondanks dat we er niets van begrepen bleven ze doorpraten, handen schudden, omhelzen en een sterke drank drinken. Het enige woord dat ze konden vertalen was “respect”, ze hadden duidelijk respect voor ons… En terecht, natuurlijk.  Toen wilden ze wat weggeven aan ons, dus we kregen badges, een pen, een cd met muziek (nog niet kunnen beluisteren) en een bus deodorant (was dat een hint?). Toen ze weggingen kregen we direct onze lunch geserveerd door de serveerster, die volgens ons deze ruige mannen niet durfde te storen. Zo maak je toch weer wat mee, ondanks dat we alweer in Europa zitten!

’s Avonds in Kiev liepen we door een tunnel om een weg over te steken, toen twee politieagenten om onze paspoorten vroegen. Die hadden we niet bij ons, dus lieten we onze id-kaarten zien. Dat vonden ze niet genoeg, dus moesten we meelopen naar het politiebureau. Prima, dus wij volgden ze wat donkere stegen in. Ze liepen stevig door en keken geen enkele keer om naar ons, dus wij stopten even toen ze een bocht om liepen om te kijken of ze terug zouden keren. Dat deden ze niet, dus keerden wij om – we hadden genoeg gelezen over corrupte politieagenten en dachten dat ze gewoon op smeergeld uit waren. De agenten waren alsnog omgekeerd en pakten ons bij onze schouders en zeiden, met een zwaar Russisch accent, “This is problem! You walked away, this is problem!”. Wij vroegen om hun ID en die kregen we te zien, het leek aardig echt (voor zover wij dat konden inschatten) en aangezien ze ook met handboeien en knuppel en dergelijke rondliepen, geloofden we ze wel. De agenten zeiden dat het politiebureau maar 600 meter zou zijn, dus wij volgden ze weer. Eén van de agenten legde uit dat zijn baas een boete zou uitschrijven van omgerekend 120 euro, die we de volgende dag bij de bank zouden moeten betalen. Als we niet waren weggelopen zou het 60 zijn geweest, maar nu is het 120. Wij geloofden er geen snars van en geloofden ook niet dat er in die donkere steegjes ergens een politiebureau zou zitten. Ineens zei de agent: “Maybe, maybe, we don’t go to police station and you pay only 30 now..”. Toen wisten we zeker dat het een corrupte boel was en we zeiden dat we graag naar het politiebureau wilden. De reactie was: “OK, you can go, next time bring passport” en de agenten liepen weg. Het was achteraf erg grappig en we hadden ons er eigenlijk al over verbaasd dat we zo weinig hadden gemerkt van de corruptie in Rusland en Oekraïne, ondanks dat deze landen daar toch echt om bekend staan.

De volgende dag hadden we ’s avonds met Jane afgesproken, een Britse vrouw die we in Tbilisi hadden leren kennen en we wisten dat we ook tegelijkertijd in Kiev zouden zijn. We hadden een leuke avond, waarbij we op een plein goedkope biertjes zaten te drinken. Op een gegeven moment raakten we in gesprek met een paar lokale studenten, die ons uitnodigden in een appartement dat later van een vriend van hen bleek te zijn, die er helemaal niet bij was. In dat appartement dronken we de rest van de nacht wodka (dat moest er toch eens van komen) en rond 3 uur ’s nachts kwamen we met de taxi aardig beschonken terug in ons hostel. We leerden over een aantal gebruiken omtrent het wodka drinken, een voorbeeld daarvan is dat een fles wodka altijd op moet en nooit halfleeg in de koelkast gezet mag worden… en wie zijn wij nou om hun tradities te breken?

Op 24 augustus was het Oekraïens “Independence Day”, waarop het de hele dag feest zou zijn in de stad. Uiteindelijk bleek dit vooral te bestaan uit veel slechte muziek/karaoke en familiespelen, maar het werd wel afgesloten met een mooie vuurwerkshow. Verder moeten we het eens zijn met de geruchten: de vrouwen in Kiev zijn mooi! Eigenlijk geldt dat zelfs voor vrijwel alle plaatsen die we in Oekraïne en Rusland hebben gezien…

Na Kiev reden we zo’n 500km naar de stad Lviv in het westen van Oekraïne. Onderweg vloog bij Derek de ketting ineens van de motor, die we langs de weg gelukkig vrij snel weer konden terugzetten. De ketting was met off-road rijden al eens eerder er af gevlogen en heeft toen een aardige klap gehad. We moesten de laatste tijd steeds vaker de ketting spannen en dat is een teken dat het aardig versleten is. Inmiddels zijn de ketting en tandwielen echt helemaal versleten en het is niet echt meer rijd-baar. We vonden in Lviv een Yamaha dealer, maar aangezien het deze maandag een vakantiedag was in verband met Independence Day, moeten we helaas wachten tot dinsdag voordat we het (hopelijk) kunnen vervangen.

Zodra de motor van Derek gerepareerd is willen we naar Krakow om o.a. Auschwitz te bekijken. Daarna rijden we via Slowakije naar Tsjechië, waar volgend weekend een vriend van mij ons komt vergezellen voor een gezellig weekend Praag. Daarna gaat het snel en we verwachten op 3 of 4 september al thuis te komen!

24 Reacties

  1. Aad

    Hallo mannen. Het filmpje kunnen we er zo bij bedenken. Jullie komen weer in de bewoonde wereld.
    De flitsapparatuur staat gereed in de komende landen dus let op!!
    Alvast een spoedige terugreis en tot snel.

    Tony en Aad

  2. Charlotte

    Weer een leuk verslag om te lezen!! Veel plezier de laatste weken en ook wel weer heel gezellig dat jullie thuiskomen! (Geldt met name voor Marco aangezien ik Derek eigenlijk niet ken 🙂 )

  3. Frank

    Erg leuk verslag weer. We zullen ze straks missen; maar ook fijn dat jullie straks weer thuis zijn.
    Als het landschap niet de moeite waard was voor het filmpje, had dan die mooie vrouwen gefilmd!
    Groet en tot gauw

  4. Marijke & Jens

    Mannen,
    Chillen op het strand, lekkere chickies, karaoke en vodka…! Dubbel en dwars verdiend na alle avonturen!!
    Geniet van de laatste dagen, sluit jullie fantastisch bijzondere reis goed af!!

    Tot gauw,
    Jens en Marijke

  5. Otto

    Ha wereldreizigers,
    Dat zal straks weer wennen zijn. Geen donkere steegjes met corrupte “agenten” maar gewoon weer radar en laser! Maar als je niet oplet kost het in beide gevallen geld.
    Hoewel enige weken eerder dan gepland is het einde van de reis bijna in zicht. Geweldig wat jullie gepresteerd hebben, echt de complimenten!
    Als jullie thuis komen vertrekken wij voor een rondreis door Amerika dus ik mis jullie thuiskomst. In elk geval nog neen fijne laatste week en een heel fijne thuiskomst!
    Otto

  6. Joop en Anja

    Jullie zijn wat uitzichten betreft wel een beetje verwend geraakt geloof ik, deze foto’s zien er toch ook niet verkeerd uit?

    Goeie terugreis, en geniet er nog maar even van!

    groeten,

    Joop en Anja

  7. Ron en Wil

    Ha Marco en Derek.

    Ja, volgend jaar kamperen op de Veluwe. Ook leuk hoor.
    Of dan toch maar naar …….. met de motor?

    Jammer dat het bijna is afgelopen. Veel plezier nog en dan maar snel tot ziens.

    Groetjes Ron en Wil

  8. corrie weeda

    Wat een mooi verslag, mooie foto,s ook. Wat maken jullie veel mee.
    Ze zeggen weleens dat een kat zeven levens heeft;
    zou alles wat jullie meemaken passen in “zeven mensenlevens” ……………
    Goede reis verder, pas goed op jezelf en op elkaar.

    Het wordt nu kort dag; niet helemaal wat jullie hadden gepland. Maar het gaat zoals het gaat.
    Hart. groeten,

    corrie weeda.

  9. Frans W.J. van Bochoven

    En daarmee is het stukje reisverslag, dat ik met zoveel interesse steeds gelezen heb, ook voorbij! Jammer, maar je kunt natuurlijk niet altijd blijven trekken over de wereld. Ik ben van plan om alle verslagen nog eens uit te printen en dan als één reisverslag te bundelen. Maar of het er van komt weet ik niet, want op deze leeftijd neem je je wel meer iets voor om te doen, en toch gebeurt het niet! In elk geval bedank ik jullie heel erg hartelijk voor het goede reisverslag en de foto’s en video’s, waarvan ik zo genoten heb. Groeten van Oom Frans.

  10. Hans Broeder

    Ha Marco en Derek,

    Prachtig verslag weer ! Filmpje wordt wel gemist, maarja komt wellicht nog. De titel van het verslag doet aan als een spannende b-detective, maar overstijgt dit niveau zwaar. Ik sluit mij aan bij alle eerder gemaakte opmerkingen over vrouwen.

    Tot gauw ziens !

    hans

  11. Riet Vos

    Hoi Marco en Derek,
    Wat een mooie reisverslagen, ik heb er van genoten.
    Wat hebben jullie veel beleefd en gezien, dat neemt niemand je meer af.
    Geniet nog even en een goede reis. Riet

  12. Joop

    HAllo wereldreizigers!
    Weer een mooi en goed leesbaar verhaal en zoals Aad al schreef, het filmpje bedenken we er wel bij. Kan ook makkelijk met die mooie foto’s.
    Fijn weekend inPraag en goede en veilige reis terug!
    Tot nu toe alvast dank voor jullie verslagen. We hebben ze met plezier en interesse gelezen.
    Hartelijke groet, Atie en Joop

  13. Pingback: Best Writing Service

  14. Pingback: Best Writing Service

  15. Pingback: Get your documents written perfectly

  16. Pingback: hydroxychloroquine fact check

  17. Pingback: hydroxychloroquine dose for malarial adults

  18. Pingback: why is hydroxychloroquine banned

Geef een reactie