Well come to Iran

Allereerst weer bedankt voor alle reacties. We vinden het leuk om onze ervaringen te delen via deze site en het is heel leuk om te horen dat het veel gelezen wordt. Bij het vorige bericht schreven we dat we hoopten het volgende bericht vanuit Iran te kunnen schrijven en we zijn erg blij dat dit is gelukt!

Het vorige bericht plaatsten we vanuit Malatya in Turkije. Vanuit daar zijn we naar Hazar Golu gereden, een meer zo’n twee uur ten oosten van Malatya. Het was er mooi weer en met hulp van een schapenherder vonden we een ideale kampeerplaats met uitzicht over het meer. ’s Avonds hebben we voor het eerst sinds tijden weer eens zelf gekookt, dit keer met een bbq-rekje zoals ze dat overal in Turkije doen. Toen we lekker zaten te eten bij zonsondergang met uitzicht over het meer, beseften we ons maar al te goed dat we – ondanks de vertraging door visa – niets te klagen hebben!

Op de kampeerplaats aan het water hebben we drie dagen gestaan. Het weer was goed, het uitzicht was mooi en het kostte niets. Elke dag kwamen er wel wat mensen langs om een praatje te maken, voor zover mogelijk. De tweede dag kwam er een man op een oude mountainbike langs, die na een kort praatje weer wegfietste. Kort daarna stapten wij op de motor om ergens wat te gaan eten, maar toen we wegreden zagen we al snel diezelfde man met de fiets  aan de hand lopen. Zijn fiets was kapot en hij vroeg of we hem naar zijn huis konden brengen, zodat hij met de auto zijn fiets kon ophalen. Dat wilden we natuurlijk wel doen, dus we brachten hem naar zijn boerderij zo’n 4km verderop. Eenmaal daar werden we uitgenodigd om thee te drinken en al snel kwam er brood en allemaal verschillende soorten kaas op tafel. Samen met zijn familie aten we daar het avondeten en kort voordat het donker werd reden we weer terug naar onze tent. Zo maak je elke dag wel weer wat mee!

De laatste avond aan het meer waren we net aan een filmpje begonnen op de laptop, toen het ineens begon te regenen. Het werd steeds heftiger en we gingen gauw onze tenten in. Toen de regen over ging in hagel, hoopten we dat het niet erger zou worden en dat de tenten er niet onder zouden lijden. Voor het eerst hebben we de scheerlijnen van de tent gebruikt, want het begon ook nog eens aardig te stormen.

Na een enigszins onrustige nacht konden we ’s ochtends met prima weer onze tenten inpakken en onze reis voor de tweede keer richting Erzurum starten. We namen een mooie route met veel stukken off-road (goed rijdbare gravelwegen). Het plan was om halverwege Erzurum nog een nacht te wildkamperen, maar vanaf 1uur begon het te regenen en dat hield maar niet op. Na de lunch besloten we om meteen door te rijden naar Erzurum, we hadden geen zin om de tent op te zetten in de regen. Dat betekende wel dat we nog zo’n 300km over slecht geasfalteerde wegen en in de stromende regen moesten rijden. Dat was redelijk afzien, we reden ook redelijk hoog in de bergen en het was nog maar 7 graden. Toen onze handschoenen helemaal doorweekt waren hadden we het goed koud. Toen we gingen tanken zag het personeel van het tankstation dat we het koud hadden en direct werden we binnen voor een straalkachel gezet met thee. Dat maakte toch wel weer een hoop goed! Toen we weer op de motor stapten voor het laatste stuk, was de regen een stuk minder geworden en deed het zonnetje zelfs zijn best en zorgde voor een mooie regenboog. Enigszins opgedroogd arriveerden we weer in Erzurum, waar we uiteindelijk 10 dagen in “ons” hotel zijn verbleven.

Toen we eindelijk bericht kregen dat onze paspoorten weer opgehaald waren bij het Pakistaanse consulaat in Nederland, bleek dat we een single entry visum hebben gekregen in plaats van de door ons aangevraagde double entry. Dat betekent dat we niet meer naar India kunnen, dan zouden we daarna namelijk niet meer Pakistan in kunnen komen. Dat was wel even flink balen, maar we realiseerden ons ook dat het voor de tijdsplanning wel goed is, aangezien we al drie weken hadden verloren in Turkije door het visumgezeur. We lieten de paspoorten weer terugsturen met DHL en bereidden ons voor om het visum voor Iran aan te vragen zodra de paspoorten terug zouden komen. Daarmee stuitten we op de volgende grote onzekerheid, er waren namelijk binnenkort verkiezingen in Iran en daarom zouden veel toeristen geweigerd zijn. De Iraanse overheid is bang dat toeristen eventuele demonstraties gaan filmen en verspreiden. We hoorden van Ralf, de Nederlandse fietser die we vlakbij de noordkust van Turkije hadden ontmoet, dat hem het visum voor Iran was geweigerd. Verder hoorden we verhalen over Engelse motorrijders die wel een visum hadden, maar bij de grens alsnog werden teruggestuurd. visum We werden wel enigszins moedeloos van die berichten en begonnen al naar alternatieven te kijken voor Iran, die er eigenlijk niet echt bleken te zijn. We waren dan ook heel erg blij toen we na een paar dagen ons visum konden ophalen bij het Iraanse consulaat! Wij hadden al een autorisatiecode vanuit het ministerie in Iran ontvangen waarmee we ons visum konden aanvragen en blijkbaar kon het daarmee alsnog lukken. Als we deze autorisatiecode niet hadden gehad, of een week later hadden aangevraagd, zouden we het visum niet hebben gekregen.

We hoorden dat de grensovergang in het zuiden van Turkije makkelijker zou zijn dan die vlakbij Erzurum, dus we besloten om dan maar om te rijden via het zuiden.  Daar hadden we geen spijt van, want het was een erg mooie route ondanks dat er veel militairen aanwezig waren (het is Koerdisch gebied, de militairen zullen er dus vast vanwege de PKK zijn). Die avond hebben we voorlopig voor de laatste keer met een biertje geproost, aangezien alcohol in Iran verboden is. De volgende dag hoefden we nog maar twee uur te rijden tot de grens. Eenmaal bij de grens moesten we langs een paar verschillende kantoortjes om allerlei papieren te laten stempelen. Er stond nergens aangegeven welk kantoor waarvoor was, dus gelukkig kregen we hulp van verschillende mensen die ons naar de juiste kantoortjes leidden. Bij de douane moesten we alle bagage open maken voor een controle. Al met al stonden we zo’n twee uur later aan de andere kant van de grens, eindelijk was het dan toch gelukt: IRAN!

well-come-to-iran

Binnen de eerste kilometer kwam er al een auto naast ons rijden, waarvan de bestuurder gebaarde of we wat wilden eten. Aangezien we net onderweg waren, sloegen we het aanbod af. Vanuit andere auto’s werd al geschreeuwd “where are you from?” en “welcome to Iran!”. Fantastisch, we hebben al vaak gehoord dat Iraniërs onwijs vriendelijke mensen zijn en dat werd meteen bevestigd. Het eerste stuk rijden was niet spectaculair, het landschap was glooiend en bestond uit vrijwel niets. Na ongeveer een uur reden we over de brug over Lake Urmia, een gigantisch zoutwatermeer dat de laatste jaren flink is gekrompen in omvang.

Aan het einde van de middag vonden we een hotel in de stad Tabriz, waar we de volgende ochtend een gigantische overdekte bazaar hebben bezocht (volgens wikipedia de grootste ter wereld). De zeer behulpzame eigenaar van de Tourist Information liep met ons mee naar een geldwisselkantoor, waar we euro’s hebben gewisseld naar Rials. Eén euro is gelijk aan ongeveer 43000 Rials,  dus we waren beiden meteen miljonair. Alles is overigens heel goedkoop in Iran. Benzine is helemaal lachen, we tanken 6 liter benzine voor 1 euro. Voor eten betalen we meestal zo’n 4 euro voor met z’n tweeën, al worden we soms wel afgezet als toeristen (en dan betalen we 10 euro). De goedkopere hotels kosten tussen de 12 en 20 euro met z’n tweeën. Op deze manier kunnen we het wel even volhouden in Iran!

Nadat we de bazaar hadden bezocht stapten we weer op de motor en reden we richting Kandovan, een plaatsje op ongeveer anderhalf uur rijden van Tabriz waar mensen in huisjes leven die uit rotsen zijn gehakt – een soort klein Cappadocië. Het was best een leuk gezicht en er waren duidelijk veel Iraanse toeristen. Uiteraard begonnen weer veel mensen een praatje met ons toen we de motor hadden geparkeerd. Eén van deze mensen was Amin, een man die een tijd in Thailand en Australië heeft gewoond en daardoor best goed Engels spreekt. Hij nodigde ons uit om samen met hem en zijn vrienden thee te drinken en waterpijp te roken. Het werd duidelijk dat hij een vrij welvarende vriendengroep had, vrijwel allemaal met een eigen bedrijf en allemaal de nieuwste iPhone. Amin stond er op dat we mee gingen naar zijn huis in Tabriz (waar we net vandaan kwamen). Zijn vrienden kwamen vanuit Tehran speciaal voor hem naar Tabriz gereden (6uur rijden) en bleven dus ook bij hem overnachten. We reden achter hen aan terug naar Tabriz en er kwam vrij snel wodka en bier op tafel… Het mag dan wel verboden zijn in Iran, maar blijkbaar is er toch nog prima aan te komen. De tweede avond in Iran zaten we dus al aan het bier, wie had dat gedacht! Pas rond 12 uur ‘s nachts gingen we met z’n allen uiteten en daarna nog een rondje lopen door een groot park, waar het nog verbazingwekkend druk was gezien het tijdstip. De volgende ochtend werd er ontbijt gehaald: gekookte lamsmaag met een soort dun brood dat naar matzes smaakt. Gekookte lamsmaag ziet er net zo smerig uit als het klinkt, maar het was eigenlijk best prima te eten. Na het ontbijt zijn we weer op de motor gestapt richting Ardabil, een plaats die bekend staat om de thermale baden. Onderweg werden we overvallen door een snoeiharde hagelbui, die serieus pijn deed vooral op onze bovenarmen. Er was geen schuilplaats te bekennen dus we konden niets anders dan doorrijden. We hebben er nog een paar dagen kleine blauwe plekken aan overgehouden. In de thermale baden van Ardabil hebben we lekker ge-relaxed, dat konden we wel gebruiken na een erg korte nacht en de pijnlijke hagelbui.

Na Ardabil zijn we naar Masuleh gereden, dat is een mooi dorp tegen een bergwand gebouwd. De weg naar Masuleh was fantastisch, het begon als een slingerende weg met perfect asfalt, waarbij we langzaam de bergen in werden geleid. Plotseling hield het asfalt op en moesten we de laatste 30km over (goed rijdbaar) gravel rijden. We slingerden omhoog en reden door de wolken tot zo’n 2500 meter hoogte. Door de wolken zagen we soms geen hand voor ogen en door het vochtige weer werd de weg ook een beetje modderig en ontstonden er plassen water – maar ach, dat maakte het wel avontuurlijk. Toen we eenmaal de wolken uit reden hadden we schitterende uitzichten door groen beboste bergen. We hadden niet zulke mooie groene berggebieden verwacht in Iran, maar meer droge woestijngebieden – die we ongetwijfeld ook nog krijgen.

In Masuleh raakten we tijdens het avondeten aan de praat met een paar Iraanse jongens. Toen de oproep voor het gebed klonk, wilden de jongens naar de moskee gaan en wij mochten mee. Voordat we de moskee in gingen lieten ze ons zien hoe je je armen, voeten en hoofd hoort te wassen voor het gebed, een vrij strikt gebruik. De moskee zag er van binnen erg mooi uit en we keken toe hoe ze hun gebeden uitvoerden. Leuk om eens meegemaakt te hebben. Helaas spraken ze niet zodanig goed Engels dat ze alles goed konden uitleggen.

De volgende dag zijn we langs de kust van de Kaspische zee naar Chalus gereden, de route was niet zo bijzonder. Een paar minuten nadat we hadden ingecheckt bij het hotel en onze paspoorten hadden afgegeven, werd bij onze kamer aangeklopt en gevraagd of we bepaalde papieren hadden, een “degree to drive your motorbike in Iran”. Ik vroeg of hij mijn rijbewijs bedoelde, maar hij zei van niet. Toen ik zei dat we het dan niet hebben, vroeg hij of we naar beneden wilden komen. In de lobby stonden twee mannen op ons te wachten die blijkbaar van de politie waren. De man die naar onze kamer kwam was slechts een vertaler. We moesten op een bank gaan zitten, wachten en af en toe wat vragen beantwoorden. Er werd ons uitgelegd dat ze in verband met de verkiezingen wat extra checks willen uitvoeren. Gelukkig kregen we nog thee van de hoteleigenaar, die er zichtbaar van baalde dat zijn gasten werden vastgehouden door de politie. Thee drinken ze hier trouwens niet met twee klontjes suiker IN de thee, maar ze dopen een klontje er in en stoppen het dan tussen hun tanden om daar doorheen dan de thee te drinken. Wij doen dit maar niet, ik geloof niet dat mijn tandarts dat goedkeurt (toch Olaf?). Regelmatig zagen we de agenten bellen met, vermoedelijk, het hoofdkantoor. Aangezien er WiFi was in het hotel, wilde ik even mijn mail gaan checken op mijn mobiel, maar dat mocht ook niet – mijn mobiel moest ik weg stoppen. Na ongeveer twee uur kwam er een andere agent en die vroeg om motorpapieren die door de douane gestempeld moesten zijn. We lieten hem de carnet de passage zien en toen bleek dat de andere agenten daar ook op hadden gedoeld in eerste instantie. Alles was in orde en we mochten weer gaan. De agenten boden hun verontschuldigingen aan, ze deden ook alleen maar wat hen werd opgedragen. Naast dit voorval merken we aardig wat van de verkiezingen. Overal hangen posters van kandidaten en verzamelen groepen mensen. Ook hebben we begrepen dat internet erg traag is doordat de overheid het heeft afgeknepen voor de verkiezingen. Wat de gedachte hierachter is begrijpen we niet zo goed.

’s Avonds raakten we aan de praat met drie meiden. Ze vertelden ons dat ze balen van het feit dat ze o.a. worden verplicht om hoofddoekjes en lange jassen te dragen. Veel meiden dragen de hoofddoekjes achterop hun hoofd, om nog zoveel mogelijk haar te laten zien. Twee van de drie meiden waren afgestudeerd in rechten, maar al anderhalf jaar werkloos. Het is voor vrouwen lastig om werk te vinden, terwijl vrouwen in Iran beter opgeleid zijn dan mannen. Ze spreken over het algemeen ook beter Engels, hebben we gemerkt. Het is wel heel erg dat de vrouwen zo worden belemmerd in hun rechten. We merkten tijdens ons gesprek ook dat ze zich er echt druk over maken. Ze vertelden ook dat er zoveel vrouwen studeren omdat ze verandering teweeg willen brengen in Iran. Ik ben erg benieuwd hoe het er voor staat over 5 of 10 jaar. Wellicht brengt de nieuwe president na de verkiezingen al positieve veranderingen met zich mee.

De weg tussen Chalus en Tehran staat bekend als een mooie weg en dat is het ook absoluut. De slingerende weg met goed asfalt vormt een ideale weg voor motorrijders, die er in Iran niet zijn aangezien motoren met meer dan 250cc hier verboden zijn (behalve voor toeristen). Helaas was het wel erg druk op de weg, waardoor we vaak achter langzame rijen auto’s zaten. Na hoogtes van ongeveer 2600 meter te hebben bereikt daalden we af richting Tehran, waar we over de snelweg binnen kwamen. De temperatuurmeter telde langzaam op tot 42 graden. Eenmaal in Tehran vermaakten we ons met het chaotische verkeer. Toen we het hotel niet konden vinden vroegen we een politieagent op een brommer, die ons vervolgens escorteerde naar ons hotel.

Die avond zijn we met de metro naar het noordelijke (duurdere) gedeelte van Tehran gegaan. We hadden afgesproken met een vriend van Shahram, de Iraanse jongen die we in Istanbul hadden ontmoet. Deze jongen, Ashkan, woont samen met zijn vrouw Ilnaz in een mooi appartement. Hij liet videos zien van zijn erg gave hobby: met 4×4 wagens door de woestijn crossen. Verder hebben ze nog wat tips gegeven over wat we moeten bezoeken in Tehran en Iran. Rond 1 uur ’s nachts gingen we er weer vandoor en Ashkan stond er op om ons een stuk weg te brengen met de auto, waarna we een taxi naar het hotel zouden nemen. Toen bleek dat de straten volledig vast stonden door mensen die met de auto de straat op gingen om voor de verkiezingen posters uit te delen en met beplakte auto’s rond te rijden. Al met al waren we pas tegen 4 uur terug bij het hotel, terwijl we de volgende ochtend om half 8 weer moesten opstaan om het visum voor China aan te vragen. In Iran is vrijdag een vrije dag (veel logischer dan zondag), dus om tijd te besparen moesten we op donderdag het visum aanvragen en de ambassades gingen om 1uur dicht. Eerst moesten we een brief bij de Nederlandse ambassade halen, een soort van bewijs dat we in Nederland wonen. Het was grappig om weer eens Nederlanders te spreken in de ambassade. Daarna konden we naar de Chinese ambassade, waar alles vrij voorspoedig verliep. Komende dinsdag kunnen we onze visa ophalen en dan hebben we eindelijk alle visa compleet!

Die middag lagen we te slapen in onze hotelkamer – dat was nodig na de korte nacht – toen er op de deur geklopt werd. Het waren twee Duitse motorrijders, die ik al eerder via email gesproken had. Ik was er via een forum achter gekomen dat ze ongeveer dezelfde route doen naar India en rond hetzelfde tijdstip. Toevallig zijn ze in hetzelfde hotel terechtgekomen. Die avond hebben we samen gegeten en wat verhalen uitgewisseld. Zij gaan al snel weer weg uit Tehran, maar we hebben afgesproken om het laatste stuk van Iran en het eerste stuk van Pakistan, waar we verplichte politie-escorte krijgen, samen te doen. We zullen ze ongetwijfeld tussendoor nog vaker tegenkomen in de steden van Iran.

Dinsdagavond komt Amin, die we in Tabriz hadden bezocht, met het vliegtuig naar Tehran om met zijn vrienden een avondje te feesten en hij heeft ons uitgenodigd om mee te gaan “to make party”. Vanaf woensdag zijn we van plan om in 2 of 3 dagen naar de stad Isfahan te rijden, dat schijnt erg mooi te zijn. We zijn erg benieuwd wat ons nog te wachten staat en vinden tot nu toe Iran een geweldig land.

Wordt vervolgd…. Groeten uit Iran!

24 Reacties

  1. Aad

    Hallo jongens,

    Een prachtig verhaal. Geweldig dat jullie in Iran zijn aangekomen. Jullie zien er goed uit. De verkiezingen hebben we vanuit Nederland gevolgd en iedereen is blij in Teheran. Volgens ons hebben jullie vlakbij het parlementsgebouw gelogeerd. Het visum voor China is natuurlijk appeltje eitje.
    Groetjes uut Wehl

    Tony en Aad

  2. Richard Kok

    Ondanks dat mijn plaatsgenoot Jan-Jaap uit Doesburg niet meer meerijdt, blijf ik jullie avonturen volgen. Zeker nu landen als Iran en Pakistan op het programma staan. Leuk om de verhalen van deze reis te lezen.

  3. Otto

    Hallo Marco en Derek,
    Wat een geweldige reis zijn jullie toch aan het maken! Wat me opvalt is de enorme gastvrijheid van de mensen
    die jullie onderweg tegenkomen. Prachtig om al die verhalen te lezen! Mooi dat het met de visa nu allemaal geregeld is. Ja en wat die agenten betreft, je had natuurlijk ook kunnen zeggen dat je in Nederland iemand kent die bij de politie heeft gewerkt………
    Maar jullie hebben het prima afgehandeld, en het is toch ook wel weer een aparte ervaring
    Jongens heel veel plezier en wederom een goede reis gewenst!
    H.gr.
    Otto

  4. Joop

    Hallo mannen!
    Wat weer een mooiverhaal!
    Goed te lezen dat het jullie goed gaat!
    Van uit een zonnig(zeer) Zuid Frankrijk de hartelijke groeten.
    We kijken uit naar t volgende verslag!
    Atie en Joop

  5. Brian

    Hoi Heren,

    Prachtig om te zien en ik moet zeggen dat die filmpjes geweldig zijn. Toch mooi om te zien dat het midden-oosten “Iran”ook een ander gezicht heeft dan wij altijd te zien krijgen via de tv, zo gastvrij zijn wij in Nederland niet. Ik zien net dat de temperatuur hier ook richting de 35 graden gaat. Als ik het goed heb zijn jullie alweer ongeveer op de helft van de reis, de tijd gaat snel. Wat mij betreft kijk ik uit naar het volgende filmpje, veel plezier met de rest van de reis.

    Groeten.

    Brian

  6. Gertrude Koevoets

    Hai Marco
    Wat doen jullie een geweldige ervaringen op. Gelukkig is de aanrijding goed afgelopen.
    Ik wens jullie weer een gaaf vervolg van jullie droomreis, ook zonder India.
    Groet Gertrude

  7. Chantal

    Ha Marco en Derek,

    Man,man wat een fantastische ervaringen!! Mooi verhaal en super leuk om de foto’s te bekijken.
    Zo “reizen” we een beetje met jullie mee….
    Mooi hee dat jullie in Iran zijn aangekomen. Jongens geniet van het vervolg van jullie reis!

    veel groetjes,
    chantal

  8. Gerwin

    Gasten!

    Zonde dat je niet mag motorrijden als Iraniër. Was bij het lezen van het begin van jullie bericht nog aan het overwegen te verhuizen om mijn lever te sparen ;).

    Gerwin

  9. Marijke

    Hey avonturiers! Ziet er TE chill uit allemaal: mijmeren voor de tent met fantastisch uitzicht, lekker lokaal eten en drankjes en natuurlijk de waterpijp..! Jaloers!!

    Groetjes Marijke

  10. joop en anja

    Vanaf onze ligstoel in de Griekse zon genoten van jullie verslag. De wegen hier doen veel aan jullie foto’s denken. Ook ons uitzicht momenteel trouwens. Goede reis verder en de groetjes van Joop en Anja

  11. Nadine

    Wederom weer een prachtig verhaal van twee avonturiers! 😉
    Dat gevoel van miljonair zijn kan ik mij ook nog goed herinneren toen ik in Indonesië was! Altijd leuk om je even zo te voelen. Wat is het toch gaaf hoe jullie elke keer weer zo’n mooi filmpje in elkaar zetten! Super leuk om te zien 🙂

    Keep on going!! Goeie reis verder gewenst!

    Groetjes, Nadine

  12. karen

    Haa Marco en Derek!

    Weer een supervette blog, en wat vliegt de tijd zeg. Mooie foto’s en jullie hebben ook al zoveel locals ontmoet:)

    Geniet er lekker van en wacht weer pp jullie volgende verhaal! Nu nog even t filmpje bekijken 😀
    Xx

  13. René

    Hoi Marco,

    Wat een avontuur zeg. Ik hoop dat jullie Iran ondertussen heelhuids weer uit zijn, en nog veel meer goede mensen gaan ontmoeten en mooie plaatsen gaan zien.

    Denk je tussendoor nog wel eens aan het ComCon report?
    Wij nog elke dag!!!

    Heel veel plezier nog, en ik hou de nieuwsbrieven in de gaten.
    Groet,
    René

  14. Rinze en oma

    genieten van de beelden en gave verslagen. Hopen dat jullie veilig jullie weg mogen vervolgen en nog heel veel gastvrijheid onderweg mogen tegenkomen. Oma zat weer achterop en met de neus in het beeldscherm.
    gr.Rinze en oma

  15. Nel en Gerhard Veldhorst; M. je buren

    Hoi, Marco en Derek,
    Vol bewondering, soms met verbazing over de problemen die jullie zoal
    tegenkomen en ook weten op te lossen. Grandioos, wat een enerv erende reis
    en belevingen en vooral wat ons treft; de spontaniteit van inwoners die jullie
    zomaar onderweg tegenkomen en in gesprek gaan. Wat een levenservaringen
    doen jullie op. Fijn om dat allemaal te horen en zelfs te zien in beelden.
    Grandioos! dank voor de verslaglegging met bijgevoegde foto-s
    groetend de buren Nel en Gerhard
    een voorspoedige verdere reis

  16. Pingback: priligy online

  17. Pingback: will hydroxychloroquine kill corona

  18. Pingback: hydroxychloroquine otc canada

Geef een reactie