Welcome to Asia

Allereerst willen we iedereen bedanken voor alle leuke reacties. Het is onwijs leuk om te horen dat er zoveel mensen met ons meeleven.

Vanuit het Griekse hotel waar we het vorige bericht hadden geplaatst, reden we naar Meteora. Daar zijn hoge rotspartijen te vinden met kloosters op de toppen. We vonden een camping vlakbij de kloosters en daar spraken we een Nederlands gezin dat al twee maanden aan het reizen was met een vouwwagen. Kort daarna bleek er nog een reislustig Nederlands gezin op de camping te staan, dat met een camper al door Marokko was gereisd. Zelfs met een gezin kun je dus nog dit soort dingen ondernemen!

We stapten op de motor om naar een van de kloosters op de bergen te rijden. De korte rit er naar toe was al erg mooi, met continu zicht op verschillende kloosters op grote rotsformaties die uit het niets uit de grond lijken te verschijnen. We bezochten één van de kloosters en zijn toen de reis voortgezet naar de stad Thessaloniki, waar we een hotelletje hadden geboekt voor twee nachten. De wegen in Griekenland bleken soms spekglad te zijn. Nadat we alle drie al wat slippende banden hadden meegemaakt, waren we het vertrouwen in het asfalt helemaal kwijt. Bij het remmen voor een stoplicht begon een vrachtwagen naast ons zelfs te glijden. Als een stelletje oude oma’s maakten we de rit af en aan het begin van de avond kwamen we aan bij het hotel.

Derek is 24 geworden en dat moest natuurlijk gevierd worden. De dag begon met uitslapen, voor het eerst deze reis. Daarna hebben we wat tijd besteed op de laptop om alvast een appartement in Istanbul te vinden en wat onderzoek te doen voor nieuwe banden voor Marco en Derek. In de middag zijn we in de bus gestapt naar het centrum van Thessaloniki, waar we in de volle zon wat hebben rondgelopen en enkele terrasjes hebben gepakt. Marco had een Griekse klasgenote en die had nog wat vrienden in Thessaloniki. ’s Avonds hadden we met één van deze vrienden afgesproken. Hij liet ons een paar leuke uitgaansgelegenheden zien en samen met wat vrienden van hem vierden we met een leuk avondje stappen Derek’s verjaardag.

blogfotos2-13042201 We konden tot  10 uur uitslapen en zijn toen na het ontbijt naar een BMW dealer in de buurt gereden, waar Janjaap een afspraak had om de in Albanië provisorisch gerepareerde kleppendeksel voor de zekerheid te vervangen voor een nieuwe.  In de tussentijd zijn Derek en Marco naar een bandenwinkel gereden, waar ze beiden een nieuwe set banden hebben laten monteren. De dag ging hard en er bleef weinig tijd meer over om nog een eind richting Istanbul te rijden. Uiteindelijk hebben we zo’n 80km gereden en zijn toen een willekeurig zandpad ingereden om een slaapplaats te zoeken. Voor het eerst in deze reis zijn we gaan wildkamperen, op een mooie plaats in de heuvels met uitzicht op wat dorpen.

De volgende dag hadden we nog geen vertrouwen in het wegdek en met nieuwe motorbanden moet ook altijd 100km rustig aan worden gereden, dus we deden erg voorzichtig. Daarna werden de wegen steeds beter en leidde de route ons over mooie bochtige wegen afgewisseld met wat off-road en een heuse rivierdoorwading. We waren op weg naar een camping dichtbij de Turkse grens, maar eenmaal daar aangekomen vroegen ze 35 euro voor de campingplaats en besloten we om door te rijden naar Turkije. Nadat we bij zo’n 6 loketten onze papieren moesten laten zien, mochten we Turkije in. De eerste stad die we inreden deed ons gelijk weer denken aan Albanië, het westerse stadsbeeld is hier verdwenen we werden weer gezien als een attractie. Na een broodje döner zijn we op zoek gegaan naar een slaapplaats.

 Na wat willekeurige zandwegen te zijn ingereden en te zijn weggestuurd bij een militair terrein, vonden we een prachtige plaats om te wildkamperen. Later die avond reed er een auto over het zandpad langs onze tenten. We hoorden dat ze uitstapten en we liepen er naar toe. Ze kwamen met bier in hun handen uit de auto gestapt en vonden ons duidelijk wel grappig. Na zo’n 20 minuten communiceren middels handen- & voetenwerk, haalden een van de Turken een smartphone uit zijn zak met Google Translate en konden we nog wat woorden wisselen. Ze waren in het bos aan het jagen op wild, maar volgens ons waren ze meer aan het bierdrinken.

Vanuit de mooie wildkampeerplaats zijn we vertrokken naar Istanbul. De weg die we namen was een iets te saaie soort snelweg, maar we wilden wel enigszins op tijd aankomen bij het hotel dat we hadden gereserveerd, dus we reden maar even door. Iets te hard, dat wel. Voor het eerst deze reis werden we aangehouden door de politie, die een bon uitschreef voor 17km/h te hard. We hoefden nog niet te betalen, dat moeten we doen als we Turkije verlaten. We hopen niet dat er straks een stapel boetes klaarligt bij de grens…  Naast de dure boete, schrokken we van de benzineprijzen: ruim 2 euro voor een liter.

Istanbul bestaat uit een Europees en een Aziatisch deel, gescheiden door de rivier de Bosporus. Aan het einde van de brug over de Bosporus zagen we een bord: “Welcome to Asia”. Het was een gaaf besef dat we met de motor naar Azië zijn gereden! Bij het hotel werden we hartelijk ontvangen door onder anderen een man uit Iran, die meteen enthousiast was toen hij hoorde over onze plannen. Hij heeft ons een paar telefoonnummers meegegeven van vrienden van hem in Iran, die het leuk zouden vinden als we hen bezoeken.

’s Avonds hebben we onze vriend Timon opgehaald van het vliegveld. Hij heeft voor ons nog wat reserve onderdelen meegenomen waarvan tijdens de eerste weken is gebleken dat die nodig zijn.

Gedurende vier dagen hebben we samen met Timon de toerist uitgehangen in Istanbul. Ons hotel lag in het Aziatische deel en er ging de hele dag een ferry naar het Europese deel, waar de meeste toeristische trekpleisters zijn te vinden. We hebben een paar toeristische attracties bekeken, zoals de Blue Mosque, de Grand Bazar, Aya Sofia (moskee) en het paleis Topkapi. Verder hebben we nog een dag fietsen gehuurd op een van de Princes’ Islands. Janjaap en Derek zijn nog een middag naar de BMW dealer geweest om een onderdeel voor Janjaap’s motor te halen, dat met zijn val in Albanië kapot was gegaan. Bij de dealer ontmoetten ze een enthousiaste motorrijder (Shahram) afkomstig uit Iran, die ons uitnodigde om de volgende dag met hem te ontbijten. Op die uitnodiging gingen we graag in, dus op onze laatste dag in Istanbul (waarop we eigenlijk om 12 uur Istanbul wilden verlaten) hadden we om 11uur afgesproken bij ons hotel. Hij kwam, natuurlijk, op de motor en had een vriend van hem achterop meegenomen (Samet). Vanuit het hotel zijn we met de motoren naar een restaurant gereden met schitterend uitzicht op één van de twee bruggen over de Bosporus die Europa met Azië verbinden. We voldeden met onze smoezelige motorpakken niet echt aan de kledingstandaard, maar we hebben er heerlijk gegeten en leuke verhalen uitgewisseld. Shahram en Samet waren erg jaloers op onze reis. Shahram heeft nog veel leuke tips gegeven voor Iran en heeft vrienden van hem in Teheran ingeschakeld om ons op te vangen als we daar zijn. Hij zei dat we hem moesten bellen als er iets was in Iran, omdat hij veel connecties heeft daar. Ze stonden er op om de lunch te trakteren en na het afscheid vertrokken we uit Istanbul, zo’n 4 uur later dan de geplande tijd. In de schemer zetten we onze tenten op tussen de appelbomen, waar de boer had toegezegd dat we er mochten slapen.

De volgende dag stonden we vroeg op om richting Cappadocië te rijden, waar we ongeveer 2.5 dag over verwachtten te doen. Onze route volgde een gevarieerde weg, door mooie landschappen met groene bossen en uitgestrekte vlaktes met rotsen. Aan het einde van de middag vonden we een mooie plaats om te kamperen. Een boer uit het nabij gelegen dorp kwam ’s avonds nog een kijkje nemen. Aangezien het gesprek niet veel verder kwam dan “Ah, Hollanda, Kuijt, Fenerbahce, haha!”, liet de boer ons na enkele minuten weer alleen.

De dag daarna zouden we aankomen op een camping vlakbij een aantal bezienswaardigheden in Cappadocië. Zoals eigenlijk alle dagen van de afgelopen drie weken, was het fantastisch weer. We reden door een mooie landelijke omgeving en het was erg rustig op de weg.

Ineens gebeurde er iets wat je als motorrijder hoopt nooit mee te maken. We reden rustig op een kruispunt af en ik, Marco, reed voorop. Links voor het kruispunt stond een gebouwtje, waardoor het onmogelijk was om te zien wat er van links kwam. Langzaam reed ik het kruispunt op en keek naar links. Ineens zag ik een auto met een noodvaart op mij afkomen. Op dat moment stond mijn voorwiel al op het kruispunt. Ik besefte me dat ik de auto niet meer kon ontwijken en riep “KUT” door de intercom. Ik probeerde nog te remmen en iets naar rechts uit te wijken, waarna de auto met de rechter voorkant tegen mijn voorwiel knalde.  Ik werd van de motor gelanceerd maar ben zelf gelukkig niet door de auto geraakt. Een fractie van een seconde later lag ik op de grond, op mijn rug. Janjaap en Derek sprongen van hun motor en kwamen mij toegesneld. Meteen al zei ik door de intercom: “stom, stom, dit had ik kunnen voorkomen”. Bang voor de gevolgen, wachtte ik even af tot de adrenaline was weggezakt en kwam daarna langzaam overeind om de schade op te nemen. Enigszins verrast kwam ik tot de conclusie dat ik niets had gebroken. Vervolgens keek ik naar de motor, die zag er meer gehavend uit. Het ergste was het voorwiel, dat was zichtbaar krom. Ik vreesde meteen voor een kromme voorvork. Verder was de bagage eraf gevlogen, het kenteken lag er naast en de knipperlichten achter hingen los. De voorbumper van de auto lag zo’n 20 meter verder op straat en de auto was nog veel verder tot stilstand gekomen. Binnen 2 minuten was de politie ter plaatse en stonden er een hoop mensen om ons heen. Ook werd er een Engels docente van een school gehaald om te komen vertalen. Niet veel later was de ambulance gearriveerd, mij werd gevraagd of ik mee wilde naar het ziekenhuis voor een onderzoek. Veel agenten en andere omstanders waren geïnteresseerd in mijn motorpak en waren verbaasd over alle bescherming. Motorpakken gebruiken ze daar nauwelijks, maar zonder motorpak had ik er zeker niet zo bij kunnen staan.

schets-van-ongeluk Nadat ik een formulier had ondertekend waarin stond dat ik  zelf de keuze maakte om niet mee te gaan naar het ziekenhuis, reed de ambulance weer weg. Inmiddels had de politie mij duidelijk gemaakt dat ik twee keuzes had: ik kon de schade officieel afhandelen en meegaan naar het politiebureau om een rapport te laten schrijven, of ik kon zelf met de bestuurder van de auto een prijs onderhandelen. Een agent drong erg aan om voor de tweede optie te gaan, omdat ik volgens hem weinig kans had in het gelijk te worden gesteld. In Turkije gelden er op dit soort kruispunten immers geen regels, aldus de politieagent. Ondanks de druk van zo’n 20 ongeduldige Turken, heb ik na een telefoontje naar mijn vader (tevens tussenpersoon voor de verzekering) en veel overleg met Janjaap en Derek, het besluit genomen dat ik sowieso een politierapport wilde hebben. In het politiebureau heb ik, uiteraard met een kopje cay  (Turkse thee), een rapport laten opstellen. Na een ruim half uur was het rapport klaar en vroeg ik de tolk om te vertellen wat er in het rapport stond. De agent had netjes een situatieschets gemaakt en daaronder beschreven dat het ongeluk niet mijn schuld was, maar de schuld van de autobestuurder die te hard reed.

Vervolgens werd de motor versleept naar een lokale tractor garage, die de motor – gek genoeg – niet kon repareren. Ik schakelde de alarmcentrale van de motorverzekering in (ANWB) en die regelde vervoer naar Ankara, waar een Yamaha dealer zou zitten. Na ongeveer twee uur rijden kwamen we aan in Ankara en de monteur zei dat hij alles wel kon repareren, alleen de remschijf zou hij nieuw moeten bestellen en dat zou ongeveer 3 dagen duren. Op het moment dat ik dit bericht schrijf, zitten we inmiddels twee dagen in Ankara en vanmiddag kreeg ik te horen dat de motor morgen klaar is. We hopen van harte dat de motor morgen inderdaad goed is gerepareerd, zodat we zaterdag de reis kunnen voortzetten!

Afgezien van wat spierpijn en blauwe plekken lijkt het erop dat ik niets heb overgehouden aan het ongeluk en daarmee heb ik echt veel geluk gehad. We zijn weer even met onze neus op de feiten gedrukt en beseffen ons nu zo mogelijk nog meer dat we voorzichtig moeten doen. Vandaag zijn we langs wat motorzaken geweest zodat ik o.a. een nieuwe helm kon kopen.  De spierpijn trekt langzaam weer weg, het materiaal is bijna in orde… we hebben zin om weer op pad te gaan!

Janjaap zal ons nog een kleine week vergezellen, waarna hij in zijn eentje aan de terugweg gaat beginnen. We hopen het volgende blogbericht vanuit Iran te schrijven, waar we over (ruim) 10 dagen hopen aan te komen.

27 Reacties

  1. Rinze

    bedankt voor jullie uitgebreide berichtgeving. Gelukkig heeft motorpech en ongeval jullie moraal niet aangetast en gelukkig is het goed afgelopen !!
    Geniet van het vervolg en vooral van de ontmoetingen van allerlei mensen die jullie onderweg tegenkomen.
    Derek en friends ook namens oma heel veel groeten en tot hoors.
    Rinze

  2. Elise

    Hey Marco,

    Dat is ff schrikken. Hoorde het al van Gerwin! Gelukkig heb jij niets ernstig en kunnen jullie weer verder! Succes op weg naar Iran!

    Groetjes Elise

  3. Frank

    Schitterend verslag van jullie mooie belevenissen en heel leuk filmpje (voelt inderdaad als ” riding with The King”). Soms ligt het lot in een millimeter of milliseconde. Een fractie later in de remmen geknepen en we hadden niet van jullie verhalen genoten; als ouders schrik je hevig! Ook het feit dat we de cascodekking van je motor er op 1 mei hadden afgehaald en het ongeluk zich op 30 april voor doet is wel heel bijzonder. We hopen dat jullie ondanks het ongeluk jullie zelfvertrouwen behouden en blijven genieten, maar eveneens dat jullie nog voorzichtiger zullen zijn op de momenten dat het er op aan komt!
    Groeten aan julie alle 3,
    Marjanne en Frank

  4. hendri

    er zijn twee soorten motorrijders…. 😉
    blijf eten tijdens het rijden en neem je rust. achteraf is een ongeluk in 90% van de gevallen te analyseren…. vaak was het te voorkomen geweest. zuur maar het draagt uiteindelijk wel enorm bij aan het ‘moet jij eens opletten’ gevoel.

    vergeet niet om voldoende cash mee te nemen naar Iran 😉 veel plezier!

  5. Tony en Aad

    Hallo mannen,
    Je maakt wat mee! Jullie kunnen zo bij de zandhazen. Nog een hele mooie tijd in Turkije en hopelijk een voorspoedige visumafhandeling. Jan Jaap alvast een heel goede terugreis. Groeten uut Wehl.

    Tony en Aad

  6. Brian

    Hallo heren,

    Ja, een geluk bij een ongeluk zullen we het dan maar noemen dat het bij materiële schade is gebleven. Des ondanks blijft het kl***. Voor de rest lijkt het me een geweldige levenservaring wat jullie meemaken en zien jullie ook eens de andere kant van de verschillende culturen die wij alleen “vaak negatief” in het nieuws zien. Ik kijk uit naar de volgende helmcam, geweldig! Marco beterschap en Derek voor dat ik het vergeet en beter laat dan nooit………..GEFELICITEERD OUDE REUS!!!!!!

    Groeten,
    Brian

  7. joop en willy

    Nou boys een groot avontuur, gaaf hoor, Derek nog de felicitaties, en natuurlijk nog een goede en veilige reis,
    wij kijken en leven met jullie mee. gr. Joop en Willy

  8. Robert

    Hee Marco wat een drama! Inderdaad de nachtmerrie van iedere motorrijder..
    Gelukkig heeft je motorpak zijn dienst bewezen! Nu maar hopen dat dit niet kenmerkend is voor de rest van de automobilisten en kruispunten verderop in de reis! Veel sterkte en plezier! Ik ben jaloers!!

    Gr. Robert

  9. Martien

    Marco,

    Gelukkig is is goed afgelopen. Toen ik de eerste regel van het verhaal las , schok ik ook wel even. Pfffff spannend . Blijf allert..dan komt het goed! 😉

    Cheers,
    Martien

  10. Joop & Anja

    Gelukkig alleen maar blikschade… Hou dat zo mannen! (natuurlijk liever helemaal geen schade;))
    Geniet van deze fantastische ervaring en blijf ons vooral verblijden met prachtige verhalen/foto’s en filmpjes.

    groeten uit een (ook) zonnig Clinge

  11. Nadine

    Poeh! Dat is wel even schrikken zeg.. Gelukkig kunnen jullie de reis weer voortzetten en genieten van de komende avonturen!

    Het was weer een genot om het verhaal te lezen en het filmpje te zien!! Goeie reis verder en doe voorzichtig 😉

    Gr, Nadine

  12. Jens & Marijke

    Guys, HEFTIG!! Doe voorzichtig….
    Maar….wat een prachtige omgeving, heerlijk weer, wildkamperen = Cool, en wat gaaf om zoveel vriendelijke mensen te ontmoeten!! Geniet van de laatste dagen Turkije en dan op naar het volgende land..!
    Veel liefs Jens & Marijke

  13. Jan

    Hallo Marco, Derek en Janjaap,

    Wat een prachtige opnames vanaf de helm. Zo beleef je de reis ook een stukje mee. Ook de foto’s zijn schitterend. Wel jaloers dat ik zelf nooit zo ver ben gekomen. Ik hoop dat de reis verder zonder pech verloopt.
    Eindelijk is het hier een stuk zonniger en warmer geworden. Ik wens jullie veel goeds toe. Janjaap veel sterkte op je terugweg. We horen wel hoe je gaat reizen.
    Met vriendelijke groeten, Jan

  14. manda

    Hallo lieve Marco, Derek en Janjaap,
    Dank voor jullie verhalen. Prachtig om te lezen en de bijbehorende fotoos te zien.
    Ben alweer benieuwd naar meer. Doe voorzichtig en een goede reis verder.
    Niet meer met z’n drieën! Dat zal raar wezen.,,,,…….
    hartelijke groeten van hans en manda en tom

  15. erik

    Hoi Marco (en mede helden),

    Goed te zijn dat de reis zo mooi is, en jullie er van genieten. En Marco, ik ben blij dat je er goed af ben gekomen! Zorg dat je er volgende keer met motor en al overheen springt.

    Ik wacht met smart op het volgende verhaal, en wie weet, verkoop ik mijn circuit blade en ga ik volgende keer mee.

    Veel plezier en succes.

    Greetz Erik

  16. roselien

    Wat een avontuur,prachtige foto’s en een geweldig reisverslag!!!
    Jan-Jaap,jaapie goede reis terug. En natuurlijk heel veel reisplezier nog.

    Groetjes roselien

  17. Pingback: hydroxychloroquine fda approval

  18. Pingback: hydroxychloroquine works for covid

  19. Pingback: hydroxychloroquine over the counter

Geef een reactie