Iran

Het vorige bericht hebben we geplaatst vanuit Tehran en gek genoeg wordt dit bericht vanuit hetzelfde hotel geplaatst. Dit betekent gelukkig niet dat we hebben stilgezeten, in tegendeel, we hebben vier weken lang rondgereisd door Iran en hebben ontzettend veel gezien en meegemaakt. De reden waarom we weer terug zijn in Tehran is helaas wel minder leuk. In Pakistan zijn twee weken geleden 9 toeristen en hun gids doodgeschoten door de Taliban. Het zou een vergeldingsactie zijn geweest naar aanleiding van een Talibanleider die is omgekomen door een Amerikaanse drone-aanval. De Taliban heeft het duidelijk niet zo op westerlingen en ze gaven expliciet aan zulke aanslagen in de toekomst te blijven plegen. Onlangs heeft Amerika met een drone-aanval weer 17 mensen om het leven gebracht in Pakistan, dus dat belooft weinig goeds voor de toeristen in dat land. Door al deze narigheid zou onze reis door Pakistan voor het grootste deel (of wellicht helemaal) beperkt worden door politie-escortes. De lol is er dan grotendeels af en je voelt je ook niet echt veilig. Vrijwel alle reizigers die over land van Iran naar India wilden reizen, we kennen er via-via inmiddels aardig wat, hebben besloten om de route aan te passen of de motoren/auto’s te verschepen naar India. Ons leek het een goed idee om dan maar via Turkmenistan en Oezbekistan naar Tajikistan en Kyrgyzstan te rijden, dat schijnt ook erg mooi te zijn en vanaf daar konden we dan onze route weer oppakken. Eenmaal in Tehran aangekomen om de benodigde visa aan te vragen, bleek helaas dat we voor Oezbekistan als Nederlanders een toeristische uitnodiging nodig hebben om een visa te krijgen. Het flauwe is dat bijvoorbeeld Belgen, Duitsers en Fransen dat niet nodig hebben, maar met Nederland is er blijkbaar geen overeenkomst. Dat zou betekenen dat we al met al weer zo’n 3 a 4 weken op visa moesten gaan wachten en dat zagen we niet zitten. Het laatste alternatief, afgezien van dezelfde weg terug, is via Azerbeidzjan, Armenië en Georgië naar Rusland, Oekraïne en vanuit daar weer langzaam naar huis. We moesten dan wel het visa voor Azerbeidzjan en Rusland regelen (ons Russische visum dat we al hadden zou pas veel later ingaan), maar op het moment van schrijven is dat al bijna gelukt. Het betekent wel dat we waarschijnlijk een maand eerder terug zijn, maar het belooft alsnog een mooie route te worden en ach, het is een goed excuus om nog een keer terug te keren richting India.

Enfin, genoeg geneuzel over de stomme taliban en vervelende visa. Dit bericht is eigenlijk (weer) veel te lang geworden, elke keer neem ik me weer voor om kortere tijd tussen de berichten te laten, maar elke keer komt het er weer niet van! Kortom, aardig wat leeswerk voor jullie…

Na het laatste bericht moesten we een paar dagen wachten op ons Chinese visum (dat we uiteindelijk niet meer gaan gebruiken…). Tehran is nou ook weer niet zo’n geweldige stad, dus we besloten om een paar dagen door het berggebied ten noorden van Tehran te rijden in plaats van te wachten in de stad. Eerst reden we naar Dizin, dat is voor Iraniërs een bekend skigebied. Het duurde even voordat we Tehran uit waren gereden, maar eenmaal in de bergen was het gelijk een stuk koeler en rustiger, en de omgeving was prachtig. Helaas is er in de zomer niet zoveel te beleven, dus na een iets te dure nacht in een absoluut uitgestorven ski-resort, besloten we om weer op de motor te stappen. We vroegen ons overigens af hoe de après-ski er uit zou zien in een land waar alcohol verboden is. Zouden alle theehuizen vol staan met mensen in die in skikleding staan mee te blèren met foute muziek, met grote pullen thee? Volgens de Lonely Planet zijn er genoeg ‘out of control’ privéfeesten waar alcohol te vinden is, maar dan moet je wel mensen kennen. Maar goed, er was dus in de zomer weinig te beleven en wij reden de volgende dag richting Mount Damavand, die is met 5671 meter de hoogste berg in het Midden-Oosten. Het asfalt was weer bijzonder goed en de weg slingerde ruim 150km door de bergen met veel mooie uitzichten. Perfect voor motorrijders! Uiteindelijk was Mt Damavand in zicht en die steekt nog een stuk boven de omliggende bergen uit. We vonden een betaalbaar hotel met een Duits sprekende eigenaar. Duits sprekende Iraniërs zijn we overigens overal tegengekomen. Vandaag, op de dag van schrijven, ben ik pas voor het eerst een Nederlands sprekende Iraniër tegengekomen. De volgende ochtend reden we weer terug naar Tehran, waar we ons Chinese visum konden ophalen. Dat lukte pas eind van de middag, waardoor we besloten om nog een nacht in Tehran te blijven. Bij het hotel vonden we tot onze verbazing een motor met een Nederlands kenteken, waar van we de eigenaar later in het hotel tegenkwamen. Mart (60 jaar), uit Utrecht, heeft met zijn motor al een groot deel van de wereld gezien: Afrika, Zuid-Amerika, Oost-Rusland, etc. Hij was 10 jaar geleden al eens in Iran geweest en was dit keer van plan door te rijden naar Australië. Die avond hebben we wat reisverhalen uitgewisseld (dit betekende voor ons met name luisteren) bij het diner en een wandeling door de stad.

De volgende ochtend namen we weer afscheid van Mart, om richting Kashan te rijden. Toen we in Turkije in spanning aan het wachten waren op ons Iraanse visum, dat destijds lastig was i.v.m. de verkiezingen, was ik actief op een forum met reizigers die in hetzelfde schuitje zaten. Via dat forum kreeg ik een bericht van Lili, een studente die in Kashan woont en het leuk vindt om toeristen te ontvangen en haar stad te laten zien. Aangezien het precies op onze weg van Tehran naar Isfahan lag, leek het ons leuk om een tussenstop te maken in Kashan. De snelweg leidde door een dor woestijngebied en het was continu 40 graden of hoger. Als ik het vizier van mijn helm open deed tijdens het rijden voelde het net of ik door een heteluchtoven reed. Niet dat ik ooit door een heteluchtoven heb gereden, maar nu kan ik me er wat bij voorstellen.

Op advies van Lili vonden we een traditioneel hotel met een mooie tuin met zitplaatsen in de schaduw, waar we later die avond Lili ontmoetten. Samen met haar maakten we een wandeling door de stad en bezochten we een paar oude huizen en badhuizen, dat is waar Kashan hoofdzakelijk om bekend staat. Het leukste was echter de ontmoeting met Lili, een IT-studente van onze leeftijd. Ze sprak heel aardig Engels en dat gaf de mogelijkheid om veel te weten te komen over het (studenten)leven in Iran. Ik vroeg haar of het lastig was om straks werk te vinden, waarop ze antwoordde dat het voor haar wel zou meevallen; omdat vrouwen de helft betaald krijgen van mannen zijn ze redelijk gewild in sommige sectoren. Toen ze aan het einde van de avond mee liep naar ons hotel, mocht ze van de hoteleigenaar niet onze kamer in. Inmiddels kun je prima met iemand van het andere geslacht over straat lopen zonder dat je getrouwd bent of familie bent (dat was vroeger wel anders), maar volgens de sociale controle was de hotelkamer blijkbaar nog een stap te ver.

De volgende dag bezochten we een groot park (parken zijn erg populair in Iran) en een bazaar. Daarna werden we uitgenodigd om bij Lili en haar moeder thuis thee te komen drinken. We werden helemaal volgestopt met fruit, koekjes en later nog een maaltijd. De moeder van Lili was afgestudeerd in rechten, maar als vrouw hoor je thuis te blijven en voor de kinderen te zorgen, dus heeft ze nooit gewerkt. Dit hebben we al van veel mensen gehoord, er wordt dus een hoop opleiding/kennis onbenut gelaten.

Rond 18.00 uur vertrokken we richting de woestijn in de plaats Marenjab, vlakbij Kashan. Marenjab bestaat uit niets meer dan een caravanserai, dat is een gebouw met kamers rond een binnenplein, waar karavanen vroeger hun kamelen buiten konden laten staan en zelf in de kamertjes konden slapen. Dit wordt nog steeds gebruikt voor bezoekers van de woestijn en ook wij konden een kamer krijgen en lieten onze motoren buiten staan. De weg naar Marenjab was de laatste 40km onverhard en binnen no-time zaten we echt in de woestijn. Het is precies wat je je bij een woestijn voorstelt, maar we waren beiden nog nooit in een woestijn geweest dus vonden het fantastisch toen we ineens aan onze rechter kant zandduinen zagen en aan de linker kant een kudde kamelen. Bij zonsondergang reden we nog even richting de zandduinen en ’s nachts koelde het gelukkig genoeg af om te kunnen slapen. De volgende ochtend reden we weer naar de zandduinen om de motor vervolgens neer te zetten en zelf de zandduinen in te lopen. Het was een best klimwerk om de eerste zandduin op te komen, maar vanuit daar hadden we wel een mooi uitzicht over de zandduinen die tot in de verte reikten en aan de andere kant een gigantische zoutvlakte, waar we daarna heen zijn gereden. De weg door de zoutvlakte bestond uit aangestampt zout en onze motoren zaten in een mum van tijd volledig onder het zout. Over dezelfde onverharde weg reden we weer terug naar de bewoonde wereld, vanuit waar we over de snelweg naar Isfahan reden. We hadden van de Duitse motorrijders die we in Tehran hadden ontmoet al het adres van een goed(koop) hotel doorgekregen. Moe van de intensieve dag, vielen we vroeg in slaap.

De eerste volledige dag in Isfahan was vooral een nuttige dag, we vonden na lang zoeken een wasstraat om het zout van de zoutvlakte van de motor af te spoelen, vervingen de motorolie en maakten het luchtfilter schoon (die zit na een ritje door de woestijn vaak onder het zand). We zijn uiteindelijk een paar dagen in Isfahan gebleven en hebben de belangrijkste bezienswaardigheden volgens de Lonely Planet bekeken. Het leukst was echter de sfeer in de stad, vooral bij de historische bruggen over de rivier en Imam square. Overdag is er niet bijzonder veel te beleven, dan is iedereen aan het werk of zit binnen bij de airco. Vanaf ongeveer 19.00 uur wordt het druk bij de zojuist genoemde plaatsen en gaat iedereen een wandeling maken, picknicken, waterpijp roken of gewoon gezellig praten met vrienden en vooral familie.

Moslims geloven dat er een imam is die ooit terugkeert naar de wereld en dat wordt elk jaar uitbundig gevierd met een vrije dag. Op de avond voor deze vrije dag liepen we over Imam square, toen we werden aangesproken door Younes, een jongen van ongeveer onze leeftijd die in zijn eentje op een bankje zat. Na even praten vroeg hij of we het leuk vonden om samen met hem om de foto te gaan (dat gebeurt ons erg vaak in Iran, soms voelen we ons echte beroemdheden). Dat vonden we natuurlijk prima en binnen een paar minuten had hij zijn hele familie opgehaald om zo’n 40 verschillende foto’s te maken voor een mooi belichte moskee. Na een tijd te hebben gepraat namen we uitgebreid afscheid en wisselden we nummers uit voor als we nog eens wilden ontmoeten in Isfahan. Binnen 5 minuten werd ik al door hem gebeld, met de vraag of we nog even naar een andere moskee wilden komen voor nog meer foto’s. Prima, wij weer op zo’n 40 foto’s en weer de nodige vragen beantwoord over het leven in Nederland en over wat we van de Islam vinden. Wederom namen we uitgebreid afscheid en 5 minuten later kwamen we ze weer tegen. Ze nodigden ons uit om de volgende dag mee te gaan picknicken in de bossen in de buurt van Isfahan. Dat leek ons wel leuk, dus de volgende ochtend stonden we om 9uur weer op Imam square en de familie stond met twee auto’s klaar voor vertrek. Na zo’n anderhalf uur rijden kwamen we aan bij een mooie picknickplaats in een klein bos gelegen tussen rijstvelden. Op de weg er naartoe stonden veel mensen op straat gratis drinken en zoetigheden uit te delen, dit was overal zo in Iran vanwege de eerder genoemde feestdag. Iedereen was in feeststemming, we hebben zelfs veel brommers gezien waarbij mensen achterop zitten die op een trommel muziek aan het maken waren. Ook bij onze auto ging het raampje open en werden er plastic bekers limonade en koeken naar binnen geduwd. Eenmaal bij de picknickplaats werden de auto’s leeggehaald en kwamen er, naast een paar koelboxen en tapijten, twee geweren tevoorschijn. Tijdens de ongeveer 4 uur durende picknick werd er met de geweren op lege flessen geschoten, gezwommen in de rivier, veel gepraat (in gebrekkig Engels) over de verschillen tussen Iran en Nederland, rijst gekookt en kip gebakken boven een houtvuur, heerlijk gegeten en thee gedronken. Weer terug in Isfahan namen we voor de zoveelste keer afscheid en we waren ze erg dankbaar voor deze fantastische gastvrijheid.

Samen met de twee Duitse motorrijders Bernard en Heiko reden we in twee dagen vanuit Isfahan naar Shiraz over het Zagrosgebergte. Na een mooie route de eerste dag, kwamen we aan bij een drukbezochte waterval met daar vlakbij een soort camping waar we voor het eerst in Iran in onze tenten hebben geslapen. De volgende dag reden we door naar Shiraz, maar omdat ik me niet zo goed voelde en Derek moe was, hebben we de rest van de dag in het voor ons goedkoopste hotel doorgebracht (3 euro p.p. inclusief kakkerlak). De volgende dag voelde ik me weer beter, dus hebben we weer de Lonely Planet gevolgd langs de leukste bezienswaardigheden. Shiraz is een mooie stad, maar na Isfahan ligt de lat wel redelijk hoog. Precies toen de oproep voor het gebed door de speakers galmde, stonden we voor een gigantische moskee die we wilden bezoeken. We gingen naar binnen en namen plaats in de hoek om het ritueel waar te nemen. In de prachtige moskee, van binnen volledig versierd met kleine spiegeltjes (helaas mochten we geen foto’s maken), was dat interessant en mooi om te zien.

Op zo’n 50km afstand van Shiraz ligt Persepolis, ruïnes van een nederzetting bestaande uit voornamelijk paleizen. We hebben hier zo’n twee uur rondgelopen, maar achteraf vind ik dat we toch een gids nodig hadden om de waarde van de ruïnes in te zien. Daarna volgde nog een lange rit van 500km naar Yazd, een kleine stad midden in de woestijn. We verbleven in het toeristische Silk Road Hotel, waar we een aantal andere toeristen ontmoetten, heerlijk konden eten en relaxen in de ruime binnenplaats. We hebben een aantal mooie gebouwen en moskeeën bekeken en een opvoering bijgewoond van een traditionele sport (zie filmpje). Verder staat Yazd bekend om de zogenaamde badgirs, dat zijn constructies op de daken die lijken op grote schoorstenen met openingen aan de zijkanten, maar ze zijn er voor bedoeld om wind op te vangen en naar binnen te geleiden om de gebouwen af te koelen. Het werkt verbazingwekkend goed, geniaal!

We besloten om vanuit Yazd in twee of drie dagen terug naar Tehran te rijden, met een tussenstop in de woestijn. Na een paar uur rijden zaten we in de woestijn en waren de zandduinen weer in zicht. We vonden een slaapplaats in het dorpje Mesr, waar we een gebouwtje met een paar kamers en een kleine binnenplaats tot onze beschikking hadden.

De volgende ochtend stonden we vroeg op om nog even naar de zandduinen te rijden. Voor het eerst sinds tijden reed ik zonder bagage en zonder koffers, dat maakte het rijden door het zand een stuk leuker. Na even in het zand gespeeld te hebben keerden we weer terug naar onze slaapplaats, waar ons ontbijt al klaar stond. Daarna zouden we door de grote Dasht-e Kavir woestijn een lange route van 550km naar de stad Semnan rijden. Een tijd lang was er echt niets anders om ons heen dan zand en het verbaasde ons dat er zo’n goede asfaltweg lag. Tijdens de lunch in een klein dorp midden in de woestijn, vroeg een politieagent om onze paspoorten. Hij pleegde wat telefoontjes en we moesten wat formulieren invullen. Het deed ons direct weer denken aan het hotel in de stad Chalus, waar we twee uur moesten wachten terwijl wat agenten aan het bellen waren en wij vragen moesten beantwoorden. We hoopten dat het dit keer niet zo lang zou duren. Na ongeveer een uur wachten en vragen beantwoorden over met name onze helmcamera en fototoestellen mochten we door richting Semnan, maar we moesten een andere weg nemen dan we hadden gepland – die weg bleek streng verboden. Ook zou er een politiewagen achter ons aan rijden en moesten we de camera’s en navigatiesystemen uitzetten. De politieagenten hadden wat moeite om ons bij te houden en na een half uur stopten ze en gebaarden ze dat we door mochten rijden. Niet veel later kwam er echter een andere politiewagen achter ons rijden en bij het eerstvolgende politiestation moesten we stoppen. Er werden foto’s van ons en onze motoren gemaakt en we moesten weer vragen beantwoorden. Ik moest mijn helmcamera laten zien en de inhoud van de memorycard. Er was een computerspecialist ingeschakeld door de politie om dit werk uit te voeren, maar blijkbaar moest ik toch mijn eigen laptop pakken om de sd-kaart te laten zien. Deze zogenaamde computerspecialist wist echter niets van Apple, dus het duurde even voor hij begreep dat er op een Apple computer helemaal geen “Deze Computer” bestaat. Na zo’n 15 minuten filmpjes te hebben bekeken van een paar motoren die door de woestijn rijden en wat kamelen die langslopen, geloofde hij het wel. Ik mocht weer opruimen en eindelijk mochten we weer door, maar wel weer met politie escorte. Wat er precies aan de hand is in deze regio is ons niet duidelijk, maar het is ongetwijfeld iets heel geheims. Uiteindelijk mochten we weer alleen verder, maar we moesten beloven dat we de snelweg richting onze eindbestemming niet zouden verlaten. Bij het volgende politiestation werden we weer aangehouden, inmiddels waren we het wel aardig zat. Gelukkig konden we snel weer door, het leek er op dat dit station moest melden aan het vorige dat we inderdaad op de snelweg bleven. Het laatste uur rijden werden we gelukkig niet meer aangehouden, en later dan gepland en aardig vermoeid kwamen we aan bij een hotel in Semnan.

De volgende paar dagen besteedden we in Teheran aan het aanvragen van visa en het onderzoeken van alternatieven voor de verdere reis. Uiteindelijk is nu, bijna een week later, alles bijna rond. In de tussentijd hebben we nog een hoop andere toeristen ontmoet in Tehran en zijn we regelmatig met verschillende mensen uiteten geweest. In het weekend zijn we naar de Darband berg gegaan in het noorden van Teheran, waar veel mensen uit de stad naar toe gaan om te wandelen en, uiteraard, te picknicken.

We hebben Iran echt als een fantastisch land ervaren, met bijzonder vriendelijke mensen. Het land zal ongetwijfeld steeds meer toerisme aan gaan trekken en als het land vol zit met toeristen dan zal je vast niet meer zoveel speciale aandacht krijgen van de Iraniërs. We zijn daarom erg blij dat we Iran mee hebben kunnen maken zoals het nu is.

Vandaag halen we onze Russisch visums op en dan kunnen we door richting Azerbeidzjan. We zijn benieuwd naar de komende landen!

P.S. Een aantal van de foto’s heb ik gejat van Bernard (een van de Duitse motorrijders) en Shanaz, een meisje dat we hebben ontmoet in het hotel in Tehran.

22 Reacties

  1. Fleur

    Hey jongens,
    Wat een verhalen weer. Wat een gave manier om een land te ervaren, door zoveel met de lokalen om te gaan. Dat zal je in een normale vakantie niet zo snel overkomen! Ondanks de wijzigingen van de plannen denk ik dat er nog genoeg avonturen gaan komen. Heel veel succes op de rest van de reis!
    Groetjes Fleur

  2. Frank

    De verhalen zijn weer heel leuk om te lezen en de foto’s en film “spreken boekdelen”.
    Werd Derek wat High van de waterpijp?
    Geniet van het vervolg.
    Marjanne en Frank Broeder

  3. Joop & Anja

    Het ziet er weer fantastisch uit allemaal.
    Zo zie je maar weer wat voor eenzijdig beeld wij hier van Iran en Islam in het algemeen te zien krijgen.
    Ben alweer benieuwd naar het vervolg,

    groetjes en geniet er nog maar van!

    Joop en Anja

  4. Aad

    Hallo mannen,
    Wel goed dat jullie een verstandige keuze hebben gemaakt. In het voormalige grote USSR is ook veel te zien en te beleven. En natuurlijk weer een mooi verslag. Wij denken dat jullie bijna hebben gezien wat de atoominspecteurs
    niet hebben gezien.
    Groetjes uut Wehl
    Tony en Aad

  5. Joop

    Hallo motards!
    Weer dank voor het mooie verslag. Zo kunnen wij een beetje met jullie meeleven en mooie indrukken krijgen van jullie belevenissen.
    De verslagen zien er goed uit en lezen/kijken lekker weg.
    Vraag: hebben jullie helemaal geen probleem met tanken en zo?
    Hartelijke groet en succes in de volgende landen!
    Atie en Joop Zaandam

  6. Rinze en oma

    We hebben weer genoten van het Iraanverslag , oma is zeer zeker gerustgesteld dat jullie m.n. Pakistan “links laten liggen”. Wij wensen jullie een fijne reis verder en kijken nu al weer uit naar het volgende verslag.
    Rinze en oma

  7. Christian Strasser

    Hallo Jungs wenn ich eure Fotos sehe werde ich neidisch . Iran muss ein wirklich sehenswertes Land sein. Ich hoffe es geht euch gut. lg Christian aus Österreich.

  8. Joke Bos Broeder

    Wat een mooi land is Iran en zulke vriendelijke en gastvrije mensen. Leuk dat jullie zo veel meemaken.
    Nu jullie toch de andere kant op gaan. In 2009 ben ik in Armenië geweest, ook een prachtig land, maar wel armer dan Iran denk ik. Als het lukt moeten jullie zeker de hoofdstad Jerevan bekijken en vandaar is het niet ver (ten zuiden) de heilige berg Ararat, die weliswaar in Turkije ligt, maar vroeger voor de genocide in Armenië. De berg is goed zichtbaar vanuit een groot deel van Armenië. Dichtbij ligt Kohr waar het prachtige Virap klooster te bekijken is. De Armeniers denken dat de ark van Noach op de berg Ararat is gebouwd. Verder het Sevanmeer, en natuurlijk lekker eten.
    Veel reisplezier!
    Joke

  9. Marijke

    Ha boys, awesome stories!! Volgens mij is Iran een van jullie hoogtepunten, super leuk beschreven, dus ik ga Iran hoger op m’n lijstje zetten van te bezoeken landen!
    Have Fun!

    Liefs uit Portland, USA!
    Marijke

  10. Bert

    Marco en Derek,
    Wat een avontuur is het toch! Echt tof. Het loopt ff anders maar dat maakt het juist leuk denk ik. Zo zie je maar dat je het niet kunt plannen. Goed dat jullie zo flexibel zijn. En blijven genieten van het land en de mensen. Ook wanneer jullie eigenlijk alleen maar aan het wachten zijn.
    Het wordt wel wennen om weer thuis te zijn denk ik. Daar zitten jullie dan achter de pc op t werk. Thee drinken op de grond in de pauze. Knielen naar het oosten. S avonds aan de wodka dat jullie straks leren drinken (kijk maar uit met die gekke Russen). En in het weekend gaan jullie vast naar het park met de bugs en waterpijp.
    Geniet van jullie avontuur en Derek ik daag je nu al uit voor een potje backgammon…

  11. marije lugtmeier

    hoi jongens,Wij hebben elkaar in Erzerom ontmoet. Jan en Thea waren daar ook bij.
    tijdens onze rondreis door noord oost Turkije hebben we het vaak over jullie gehad. Wat een prachtige verhalen en belevenissen schrijven jullie over Iran, om jaloers op te zijn. Geniet van jullie verdere tocht. ik volg jullie met plezier.
    Groetjes,
    Marije

  12. Erik van der Poel

    Wat een onwijs gaaf avontuur! Leuk om te lezen en kijken!
    Begin toch wel jaloers te worden…
    Overigens heb ik mijn motor nog steeds niet ingeruild 😉

    Veel plezier!!

    groeten, Erik.

  13. Pingback: hydroxychloroquine covid china

  14. Pingback: hydroxychloroquine kidney failure

  15. Pingback: durvet hydroxychloroquine pour on dewormer

  16. Pingback: hydroxychloroquine order amazon

  17. Pingback: stromectol humans treatment

  18. Pingback: directions for priligy 60mg

  19. Pingback: canadian pharmacies for ivermectin

  20. Pingback: grossesse et hydroxychloroquine

Geef een reactie