Iets langer in het mooie Turkije

Wederom willen we iedereen bedanken voor alle leuke reacties!

De motor van Marco was gelukkig vrij snel en zeer vakkundig gerepareerd, zodat we op 4 mei weer verder konden richting Cappadocië. De rit begon met een paar uur rijden over een redelijk saaie soort snelweg. Ineens zagen we het landschap veranderen, zo’n 10 minuten voor aankomst bij de camping. Vanuit een enigszins glooiend landschap verschenen er ineens grote rotsformaties in bijzondere vormen.

Op de camping werden we ontvangen door een Turk die is opgegroeid in Vlaams België en prima Nederlands sprak. We hebben aan hem veel dingen kunnen vragen over de Turkse cultuur en de verschillen met de onze. Ook vertelde hij dat de vreemde vormen van de rotsen in Cappadocië zijn ontstaan door de verschillende soorten gesteenten die in verschillend tempo verweren.

De volgende dag hebben we de toerist uitgehangen (het is er dan ook wel erg toeristisch). We hebben de underground city bekeken (die enigszins tegenviel), de eerste Christelijke kerk van Cappadocië, die is uitgehakt uit een rotsformatie, een pottenbakker met een enorme ondergrondse winkel en de mooie valleien met bijzondere rotsformaties. Elke ochtend bij zonsopkomst stijgen er tientallen luchtballonnen op, een populaire (en dure) toeristische attractie. Janjaap is een ochtend vroeg opgestaan om het te fotograferen.

Op de camping hadden we een Griekse motorrijder ontmoet die er al enkele dagen zat. Hij was professioneel fotograaf en vond het erg leuk om samen met ons naar wat mooie plekken te rijden om foto’s te maken.  Hij liet ons nog wat plaatsen zien die wij nog niet hadden ontdekt, maar die we toch echt niet hadden willen missen.

Daarna zijn we doorgereden richting Nemrut Dagi, waar we ongeveer 2 dagen over verwachtten te doen. De route was boven verwachting mooi, met slingerende wegen afgewisseld met stukken off-road. Na een half uur off-road te hebben gereden door de bergen, met een fantastisch uitzicht, konden we ineens niet doorrijden door een pak sneeuw op de weg. Hier konden we helaas niet door- of omheen, dus moesten we omkeren en een stuk omrijden. Eenmaal terug op de doorgaande weg werden we uitgenodigd voor een kopje Cay (thee). We kwamen tussen zo’n 30 oude Turkse mannen te zitten die allemaal aan tafels rummikub aan het spelen waren. Ze vonden ons allemaal reuze interessant en een paar mannen spraken nog een woordje Duits.

Er komen hier duidelijk nauwelijks toeristen, gezien de enthousiaste en soms verbaasde reacties van mensen langs de weg. Vrijwel niemand spreekt hier meer Engels, maar iedereen is erg vriendelijk.

We hadden weer een mooie plaats gevonden om te wildkamperen. Toen we ’s ochtends de tenten aan het opruimen waren, bedachten we dat het voor het eerst was dat we geen nieuwsgierig bezoek kregen bij het wildkamperen. Dat kon natuurlijk niet waar zijn, dus kwamen twee lokale boeren aangelopen. Een oude man en een iets jongere, die beiden geen woord Engels spraken. Ze kwamen rustig bij onze tenten zitten in de hoop van ons een kopje thee te krijgen, maar dat is voor ons niet zo eenvoudig te zetten. We hebben voor dit soort situaties een pakje sigaretten gekocht, zodat we altijd iets kunnen aanbieden (de meeste Turkse mannen roken sigaretten). Ze sloegen het aanbod af, want ze hadden al pruimtabak. Ze vonden het duidelijk geen probleem dat we daar hadden overnacht. Ze bleven wel lang zitten, terwijl we eigenlijk geen woord konden wisselen. Toen ze na zo’n 20 minuten nog niet uit zichzelf weggingen, gebaarden we dat we gingen opruimen en verder wilden. Als vriendelijk gebaar hebben we nog een setje delftsblauwe klompjes (sleutelhanger-formaat) cadeau gegeven. Enthousiast gebaarden ze dat ze die aan de binnenspiegel van de auto gingen hangen. Na afscheid te hebben genomen liepen ze weer verder op hun slippers door de weilanden en sloten.

We reden steeds meer de bergen in, waar het erg mooi maar ook koud en regenachtig was. We moesten entree betalen om het park “Nemrut Dagi” binnen te rijden. Toen we vroegen of we op de berg ook konden kamperen werd ons verteld dat dit wel mogelijk is, maar dat het wel koud zou zijn. Met onze 0-graden-celcius-slaapzakken durfden we dit wel aan. De weg eindigde bij een parkeerplaats met een toeristisch café, dat als startpunt diende voor een wandeling die in een paar honderd meter naar de top van de berg leidde. Op de top staan overblijfselen van stenen sculpturen van mythische goden. Deze beelden waren mooi, op zich vonden we die niet alle toeristische aandacht waard. Het mooist zou echter de zonsopkomst en –ondergang zijn. We liepen weer terug naar het toeristisch startpunt , waar ons werd toegezegd dat we de tenten mochten neerzetten naast de stacaravan waar het cafépersoneel sliep. Nadat we onze tenten hadden opgezet, is Marco weer naar boven gelopen om de zonsondergang te bekijken. Derek en Janjaap vonden het wel mooi geweest met de steile wandeling en bekeken de zonsondergang vanuit het onze kampeerplaats. De zonsondergang was prachtig en Marco heeft, samen met nog zo’n 80 andere toeristen, nog een paar mooie foto’s kunnen maken.

De volgende ochtend zijn Janjaap en Marco om kwart voor vijf opgestaan voor de zonsopkomst. Het was even vroeg opstaan, maar absoluut de moeite waard. Samen met dit keer zo’n 40 andere toeristen konden we de zonsopkomst fotograferen vanaf de top van Nemrut Dagi. Tegen 6en waren we weer terug bij de tent en besloten we om dan maar vroeg richting Erzurum te vertrekken, waar Derek en Marco de visa voor Iran en Pakistan zouden regelen en Janjaap afscheid zou nemen om in zijn eentje aan de terugreis te beginnen. De lange rit van zo’n 500km begon mooi en na een uurtje rijden moesten we een korte oversteek maken met een veerpont, waar iedereen achteruit op moest rijden (ook grote touringbussen) om er aan de overkant weer vooruit af te kunnen.

Erzurum ligt op 2000 meter hoogte en ligt in een bekend skigebied. Kortom, het was er vrij koud (tussen de 10 en de 15 graden ervaren wij inmiddels als koud) en het regende er ook nog eens regelmatig. Op de weg er naar toe werd dit al duidelijk en de laatste twee uur rijden vormden met de kou, regen en erg slecht asfalt dan ook niet de meest plezierige rit. Eenmaal in Erzurum werd het gelukkig droog en ’s avonds hebben we in een restaurant waar ze bier schonken het laatste avondmaal gevierd. Dat ze bier schenken in een restaurant is in Turkije overigens allesbehalve vanzelfsprekend. Sterker nog, zelfs in cafés schenken ze geen bier. Moslims mogen geen alcohol drinken en als er in een winkel, café of restaurant wel alcohol wordt verkocht dan willen de wat meer conservatieve moslims er niet naar binnen. Omdat ze geen klanten willen wegjagen is er dus geen enkele supermarkt en vrijwel geen restaurant of café te vinden dat alcohol verkoopt. Wel zijn er enkele kleine winkeltjes (soort tabakszaken) te vinden met het logo van Efes (Turks bier) voor de deur, waar alcohol gekocht kan worden die je vervolgens in een zwart plastic tasje meekrijgt. Mensen op straat moeten immers niet zien dat je bier hebt gekocht… Als je iemand met een zwart plastic tasje ziet lopen weet je natuurlijk meteen hoe laat het is, maar toch.

De volgende ochtend hebben we afscheid genomen van Janjaap, die op het moment van schrijven alweer in Europa is aangekomen (Bulgarije). Hij gaat via Bulgarije, Macedonië, Albanië, Montenegro, Bosnië, Servië, Hongarije, Oostenrijk, Tsjechië en Duitsland weer naar huis. In totaal verwacht hij hier ongeveer een maand over te doen.

Derek en ik verhuisden naar een goedkoper hotel, waar we 5 nachten hadden geboekt om vanuit daar alle visum rompslomp te regelen. Het hele visumgedoe voor Iran en Pakistan is een lang verhaal. In het kort komt het er op neer dat we onze paspoorten naar Nederland moesten sturen om vanuit daar het visum voor Pakistan aan te vragen en het is nog maar de vraag of dit helemaal gaat lukken. Daarna kunnen we vanuit Erzurum het visum voor Iran aanvragen. Een uitgebreidere klaagzang over het visumdrama staat hieronder in rode tekst, maar als je geen zin hebt in lezen over bureaucratisch geneuzel dan zou ik dat stuk vooral overslaan.

Klik hier voor het visumdrama

In Nederland hadden wij een visumbedrijf ingeschakeld om onze vragen te beantwoorden en onze aanvragen bij de ambassades in Den Haag in te dienen. De eigenaar van dit visumbedrijf vertelde ons dat Pakistan als eis heeft dat je eerst de visa van het land ervoor en het land erna moet hebben. We vonden dit al een vreemde regel, want als elk land deze eis zou hebben kan er theoretisch gezien geen enkel visum aangevraagd worden. Enfin, we vertrouwden op zijn advies en gingen eerst Iran aanvragen. Hiervoor hadden we een uitnodiging nodig die hij niet kon regelen, maar een ander bedrijf genaamd CIBT kon dit wel en dit zou zo’n 3 weken duren. In de tussentijd hebben we India, Rusland en Kazachstan geregeld. Alles duurde langer dan verwacht en de aanvraag voor Iran kon pas een week voor vertrek  worden gestart. Ineens kregen we het bericht dat de regels van de Iraanse ambassade waren aangepast en dat we zelf naar het consulaat moesten om bij de aanvraag onze vingerafdrukken achter te laten. We sprongen direct in de auto naar Den Haag. Eenmaal aangekomen bij het consulaat werd ons verteld dat we na afgifte van het visum binnen 14 dagen het land in zouden moeten. Nou rijden wij niet langzaam, maar in 14 dagen van Nederland naar Iran zagen wij niet zitten. Het advies bij het consulaat was om de uitnodiging die het CIBT had geregeld naar het consulaat in Erzurum te laten sturen, zodat we daar het visum voor Iran konden aanvragen. Aangezien Pakistan het visum voor Iran zou eisen, konden we Pakistan ook nog niet aanvragen. We zochten even kort op internet en lazen dat het mensen wel is gelukt om in Iran het visum voor Pakistan aan te vragen.

Toen we in Erzurum waren aangekomen bleek dat de uitnodiging voor Iran niet verstuurd kon worden naar het consulaat in Erzurum, omdat de uitnodiging al te oud zou zijn. Het visum voor Iran viel dus nog niet mee, maar in de tussentijd hadden we veel verhalen op internet gelezen en kwamen we tot de conclusie dat Iran geen probleem moet vormen. In het ergste geval zouden we nog 2 weken moeten wachten op een nieuwe uitnodiging. In de tussentijd wilden we het visum voor Pakistan gaan regelen. Na twee dagen lang onderzoek op internet bleek echter dat Pakistan de regel heeft (al sinds meer dan een jaar) dat je het visum alleen in je thuisland kan aanvragen. Inmiddels hadden we het visumbedrijf dat we hadden ingeschakeld flink vervloekt, de informatie die we kregen klopte vaker niet dan wel en als we alles zelf gedaan zouden hebben waren we hier al veel eerder achter gekomen. Er zat niets anders op dan de paspoorten naar Nederland te versturen. We hadden afgesproken dat het andere visumbedrijf, CIBT (een grote internationale organisatie), onze aanvraag voor Pakistan zou behandelen. Zaterdag 11 mei verstuurden we onze paspoorten inclusief aanvraag voor Pakistan naar CIBT in Nederland. Woensdag 15 mei kreeg ik een telefoontje vanuit Istanbul, blijkbaar begrepen ze het adres niet. Dit was een postbusnummer en daar deden ze niet aan. We gaven snel het bezoekadres door van CIBT en de volgende dag werden onze paspoorten afgeleverd. Vrijdag kregen we te horen van CIBT dat het consulaat onze aanvragen had geweigerd, omdat we geen werkgeversverklaring hadden bijgevoegd (dat was volgens CIBT niet noodzakelijk). We gingen gelijk naar een internetcafé om onze werkgevers een werkgeversverklaring te laten ondertekenen en ingescand terug te mailen. Na deze snelle service van onze werkgevers (bedankt!) konden we de scans doormailen naar CIBT. Helaas was het de volgende dag weekend en de eerstvolgende maandag Pinksteren, waardoor dinsdag de aanvraag pas weer kan worden ingeleverd bij het consulaat.

Wij willen voor Pakistan een double entry visa hebben, wat betekent dat we twee keer Pakistan in mogen. Dat is nodig, omdat we tussendoor naar India willen. CIBT zegt echter dat Pakistan alleen maar een double entry visum afgeeft als je al eerder in Pakistan bent geweest. Op internet lezen we hier echter niets over, dus we proberen het gewoon. In het ergste geval weigert Pakistan onze aanvraag en kunnen we heel Pakistan niet in. Dan hebben we een probleem. In het iets minder erge geval krijgen we een single entry visa, waardoor we niet tussendoor India in kunnen. India vervalt dan uit het reisplan. In het meest optimale geval krijgen we een double entry visa en kunnen we onze reis als gepland vervolgen (weliswaar met wat minder tijd in Iran en Pakistan, maar dat kunnen we hebben in de tijdsplanning).

Inmiddels is er een nieuwe aanvraag voor een uitnodiging voor Iran in gang gezet. Die is ongetwijfeld eerder klaar dan dat de paspoorten weer terug in Turkije zijn. Zodra we de paspoorten weer hebben kunnen we het visum voor Iran in Erzurum gaan aanvragen en daarna kunnen we eindelijk door! 

Tot 14 mei zaten we nog in het hotel in Erzurum. Naast het regelen van de visa hebben we allerlei reparaties laten uitvoeren, zoals wat kapotte ritsen van het motorpak, afgebroken bidonhouders aan de koffers en een gescheurde tentzak. Verder hebben we de paar toeristische attracties die Erzurum te bieden heeft bezocht (lang leve de Lonely Planet).

We besloten om naar de Zwarte Zee te rijden, in de hoop daar een leuke camping aan het water te vinden met internet (om de voortgang van de visa-aanvragen te kunnen volgen). Het zou daar ook wat beter weer zijn dan in Erzurum. Het eerste uur rijden vanuit Erzurum was het nog redelijk koud, maar daarna werd het meteen beter. We reden door een schitterend gebied en stopten nog bij de Tortum waterval, die met 50 meter hoogte niet spectaculair maar toch wel heel mooi was. We reden door naar de kust, een tocht van 230km die fantastisch begon met slingerende wegen door mooie natuur. Halverwege waren er een hoop wegwerkzaamheden en werden de wegen slechter, dat hield helaas niet op tot we aan de kust waren. Daar werden we ontvangen met een donkere lucht en regen, maar gelukkig hield dat vrij snel op toen we in Fındıklı aankwamen, waar volgens google een camping zou zitten. Echt een camping kon je het niet noemen, maar er was wel een café (met Efes!) dat was gesloten en een grasveldje. We besloten om onze tentjes op te zetten en af te wachten of er ’s avonds nog iemand zou langskomen. In de tussentijd liepen we het stadje in, waar een jongen die een paar woorden Engels sprak (letterlijk) ons uitnodigde om een kopje thee te komen drinken in zijn café. In dat café kwam na een half uurtje ineens een man naar ons toe die de eigenaar bleek te zijn van de camping waar we onze tentjes hadden opgezet. Zijn broer zat ook in het café en had begrepen dat wij een camping zochten, dus die had hem gebeld… Een klein stadje, blijkbaar. Samen met de campingeigenaar, die wel een klein beetje Engels sprak, liepen we terug naar de camping. Samen met hem en een jongere stamgast hebben we de hele avond buiten gezeten, Efes gedronken en vlees gegrild. Genieten!

Een kleine drie uur rijden richting het westen lag volgens de Lonely Planet nog een klooster in de bergen die de moeite waard was om te bezoeken. Daar in de buurt zouden ook genoeg campings zijn, dus reden we daarheen. Het stuk rijden langs de kust was niet geweldig, maar het laatste half uur het binnenland in bestond uit mooie bergen met groene bossen. Het bleek niet voor niets zo groen, het regent er regelmatig…

De volgende dag zijn we naar een goedkopere camping verhuisd, zo’n 2 km verderop. Daar ontmoetten we een Nederlands stel van eind 50, begin 60 (schatten we), dat een rondje Zwarte Zee aan het doen was met een camper. Het was leuk om de ervaringen in Turkije met andere Nederlanders uit te wisselen.

Die middag reden we richting een stadje in de buurt, waar we wat informatie over het klooster wilden zoeken. Onderweg kwamen we ineens twee motorrijders uit Oostenrijk tegen, die op weg waren naar het klooster. We besloten om daar samen heen te rijden en over een verrassend leuke slingerweg reden we met z’n vieren naar het klooster in de bergen. Het was een mooi gezicht van buiten, maar we zijn het klooster niet in geweest. De Oostenrijkers hadden hier weinig zin in en wij vonden het ook wel prima, in Griekenland vonden we de kloosters van buiten ook veel mooier dan van binnen. Daarna zijn we naar het stadje in de buurt gereden om met z’n vieren wat te gaan eten. In half Engels en half Duits hebben we de hele middag gezellig zitten ouwehoeren, waarna we bij hetzelfde restaurant gelijk maar hebben gedineerd. Eén van de Oostenrijkers vroeg aan de ober of ze ook Efes hadden. Dat hadden ze niet, maar de ober wilde wel naar een winkeltje in de buurt gaan om voor ons Efes te kopen. Kort daarna kwam hij terug met vier blikken Efes met een grijs papiertje er omheen gewikkeld, want voorbijgangers mochten natuurlijk niet zien dat we bier dronken. Nu dronken we papier.

De twee Oostenrijkers, beiden in de 50, hadden wel een tentje bij zich maar hadden toen alleen nog in hotels geslapen. Deze nacht vonden ze het echter wel leuk om mee te gaan naar de camping, waar we middernacht hun tent hebben opgezet. De volgende ochtend hebben we na het ontbijt weer afscheid genomen van de Oostenrijkers.

Die avond kwam er een fietser aan op de camping en ja hoor, het was een Nederlander. Hij was van Istanbul naar Teheran (Iran) aan het fietsen. We hebben de hele avond reisverhalen uitgewisseld bij een iets te groot kampvuur (2 liter benzine bleek toch wat overdreven om een kampvuurtje aan te maken).

We hadden op internet gezien dat de weersverwachting aan de kust niet zo goed was en dat we richting het zuiden moesten rijden voor mooi weer. We vonden een gebied met een paar meertjes, waar we misschien wel een camping konden vinden (die zijn er niet veel in Turkije). Het zou ongeveer anderhalve dag rijden zijn. De eerste dag was niet geweldig en het was nog redelijk slecht weer. Tegen het einde van de dag werd het droog en de omgeving werd steeds mooier. We reden we langs een rivier tussen enorme rotsen en watervallen. We vonden een grasveldje langs de rivier, waar we die nacht wilden kamperen. Al snel kwam er een jongen vanuit de overkant van de straat gelopen, die daar met wat vrienden aan het BBQ-en was en ons uitnodigde om mee te eten. Dat aanbod sloegen we natuurlijk niet af en samen met wat zeer matig Engels sprekende Turken aten we lekker vlees en dronken we …. water.

De volgende ochtend begon goed, met lekker weer en een mooie route. In de stad Elazig hebben we in een internetcafé via booking.com een goedkoop hotel geboekt in Malatya, op ongeveer een uur rijden afstand. We hebben bij een restaurantje langs de weg geluncht, waarna – zoals wel vaker het geval is – er ongeveer 10 mensen, waaronder al het personeel van het restaurant, ons stonden uit te zwaaien toen we wegreden. In de middag kwamen we aan bij het hotel in het centrum van Malatya,  inclusief dakterras op 6 hoog waar we onbeperkt thee kunnen drinken.

Vanuit het hotel hebben we dit blogbericht gemaakt en uitgezocht wat we willen gaan doen en of er campings in de buurt zijn. Dat laatste is niet het geval en we zijn nu van plan om te kijken of we bij een meer in de buurt kunnen wildkamperen voor 1 of 2 nachten. Als de weersvoorspellingen wat beter worden, willen we nog naar het Van meer, een gigantisch meer in het oosten van Turkije. We balen er van dat we nog niet door kunnen, maar er zijn zeker vervelender landen om wat langer te moeten blijven!

Groeten vanuit Turkije en dit keer hopen we wederom dat het volgende bericht vanuit Iran geplaatst kan worden…!

26 Reacties

  1. Tony en Aad

    Beste jongens,
    We zijn natuurlijk jaloers op wat jullie allemaal zien en meemaken. Prachtige foto’s en mooi filmpje. Ook de contacten met allerlei nationaliteiten is heel bijzonder. Met een brok in de keel zien we janjaap weer vertrekken. Hou je haaks en geniet!!

    Tony en Aad

  2. Frank

    Hoi Derek en Marco (helaas nu zonder Jan Jaap), jullie filmbeelden en foto’s met de tekst spreken nog meer dan alleen onze Skype-momenten! …..fantastisch!
    Hopende op een snelle doortocht over grens naar Iran,
    Groeten,
    Marjanne en Frank

  3. Fleur

    Hoi jongens,
    Wat een verhalen en ervaringen weer. Jammer dat daar ook rotervaringen met visa bij horen, het leven van de wereldreiziger zullen we maar zeggen. Tot tien tellen en doorgaan, er staat ook zoveel moois tegenover!
    Groetjes Fleur

  4. Brian

    Heren,

    Weer zo’n prachtig filmpje, ja visa problemen wie had dat nu verwacht 😉

    Voor de rest blijft het adembenemend om te zien allemaal, ik kijk uit naar het volgende verslag “en dan natuurlijk vooral het filmpje”.

    Groeten,

    Brian

  5. Henny Reinbergen

    Hoi Derek en Marco,

    Zit hier met de kachel aan(het is hier 7 graden) op de bank te genieten van het al het moois op jullie site.
    Wat een geweldige reis maken jullie toch. Ik hoop voor jullie dat het snel goed komt met de visa.
    Ik wens jullie nog veel plezier en een hele goede reis verder.
    Groeten van Henny

  6. Hans Broeder

    heren motorrijders,

    Wat een prachtig verslag (op schrift en gevisualiseerd) toch weer ! Dank daarvoor. Ook de muziek bij de film is om van te genieten.
    Ik wou dat ik kon helpen met die visa. Ik heb sinds het vertrek van de Sjah helaas geen recente contacten meer aldaar.
    Mocht het niet lukken dan maar via Azerbeidzjan. Die vieren tenslotte nog feest vanwege hun tweede plaats in het Eurovisie songfestival.
    Geniet er van met z’n tweeën en de velen die jullie tegenkomen en drink niet teveel Efes. En bedenk Marco: ” La Chouffe dat is ons bier”

    groet van Manda, Tom en Hans

  7. Marijke en Jens

    Guys!
    We hebben weer vol aandacht en met heel veel plezier jullie verhaal gelezen, naar jullie foto’s/film gekeken. PRACHTIG!! Wat een schrijfkunst en foto- en filmgenie; ook dat kunnen jullie dus uitermate goed, los van super stoer motorrijden!

    Enjoy (vooral de Efes (of soms thee/water bij gebrek aan iets beters…haha!)

    Groetjes Marijke en Jens.

  8. Joop

    Hallo mannen!
    Wat weer een mooi verhaal en dito filmpje.
    Krijgen zo een inzicht in jullie belevenissen. Enne, inderdaad, de ambtelijke molens blijken daar dus ook niet al te snel te draaien.
    We kijken weer uit naar het volgende verhaal. Kijk uit en geniet!
    Hartelijke groet, Atie en Joop

  9. Oom Frans (broer van Jopie)

    Ik vind alles wat ik tot nu toe gelezen, gezien en gehoord heb, fantastisch. Wat een enorme belevenis moet het voor jullie zijn. Jullie kunnen er wel een boek over schrijven. Ik vind alles even duidelijk en er is een uitstekend verhaal van te maken. Alleen nog een uitgever vinden…….. Ook ik kijk uit naar de volgende aflevering!
    Hartelijke groeten en ga zo door! Oom Frans.

  10. Otto

    Hallo Marco en Derek,
    Jammer van het oponthoud maar het heeft ook weer z’n positieve kanten. Goed voor het improvisatie- en incasseringsvermogen, voor zover jullie dat nog niet hadden uiteraard! Maar niettemin hoop ik dat jullie weer snel je weg kunt vervolgen want daar daar gaat het uiteindelijk om. Veel succes bij de afhandeling van de visa en voor straks weer een goede reis!
    Hartelijke groeten,
    Otto

  11. Joop & Anja

    Hoi Derek en Marco,
    Zal wel raar zijn ineens met z’n tweeën, wel super om zoveel gastvrije mensen te ontmoeten.
    Hopenlijk kunnen jullie snel met visa verder te wijde wereld in.
    De hond die bij Marco op bezoek kwam mogen jullie wel voor ons meenemen, gezellig voor Max!

    groetjes en goeie reis verder…

    Joop en Anja

  12. jan

    Hallo Derek en Marco,

    Ik heb genoten van de prachtige foto’s die jullie gemaakt hebben. Ik had niet verwacht dat Turkije zo’n mooi land is. Gelukkig hebben jullie besloten om niet stil te blijven zitten wachten op jullie visa, maar in plaats daarvan de omgeving te verkennen. De temperatuur daar is in ieder geval beter dan hier, vandaag slechts 4-6 graden en veel regen. Gisteren Janjaap even gesproken. hij zat toen in Albanië. Jullie zullen hem wel missen met al zijn humor. Ik wens jullie verder een voorspoedige reis door Iran en geniet ervan.
    Met vriendelijke groeten,
    Jan Weeda

  13. Rinze en oma

    We hebben weer genoten van jullie belevenissen , ervaringen , contacten etc. Verslag en muziek toevoegingen zeer professioneel en bij het bekijken van het filmpje zit oma te swingen op de stoel.
    Ze krijgt alles mee en zit als het ware bij je achter op de motor Derek!!
    Veel plezier verder en gauw die grens over!!
    gr.oma en Rinze

  14. Anoniem

    Hoi Derek en Marco,

    Mooi verhaal wederom. Jammer van de stagnatie, maar wat maakt het uit als je dit mee mag maken. Veel succes met de overgang naar Iran.

    Groeten Barend.

  15. Gerda

    Dag mannen,

    Het is me wel een avontuur dat jullie meemaken. Complimenten voor de schitterende foto’s en filmpje en het prachtig geschreven verslag. Ik hoop voor jullie dat het gauw lukt naar Iran te gaan.
    Verder moet ik jullie bekennen dat ik als werknemer van de ANWB best trots ben dat jullie door mijn collega’s zijn geholpen. Hopelijk zal dit niet meer nodig zijn.
    Heel veel motorplezier gewenst!

    Hartelijke groet,

    Gerda

  16. Christian Strasser

    Hallo Derek und Marco.

    Ich hoffe es geht euch gut und ihr habt das Visum für Pakistan nun doch endlich erhalten. Wir sind am 26.05.
    nach 9.500 km gut in Österreich angekommen. Die KTM sind bis zuletzt super gelaufen.
    Wünsche euch noch eine schöne und unfallfreie Reise.

    Christian der ÖSTERREICHER KTM 990 Adventure S

  17. Aad

    Hallo jongens,

    Een prachtig verhaal. Geweldig dat jullie in Iran zijn aangekomen. Jullie zien er goed uit. De verkiezingen hebben we vanuit Nederland gevolgd en iedereen is blij in Teheran. Volgens ons hebben jullie vlakbij het parlementsgebouw gelogeerd. Het visum voor China is natuurlijk appeltje eitje.
    Groetjes uut Wehl

    Tony en Aad (reactie geven is niet mogelijk na het verhaal Iran!)

  18. Frans van Bochoven

    Was wederom zeer de moeite waard om het reisverslag te lezen en te bekijken. Ik heb momenteel je tante Mieke hier, die ook graag alles wil ontvangen. Kun je haar op je mailing list zetten? Ze zal dat erg fijn vinden. Haar e-mail adres moet je maar aan Frank vragen. Groetjes, Frans van Bochoven. Ik zal de vorige reisverslagen proberen aan haar door te sturen.

Geef een reactie